Het is een doodnormale lesdag voor mij wanneer ik Sulai voor het eerst op een donderdag ontmoet in het wijkpaleis. Spontaan lunchen we samen, vakidioten onder elkaar, brabbelend over de effecten van ademhaling en de muziekscene.
Sulai ruikt naar leer, een beetje rook en een niet te omzeilen Italiaanse geur, die me aan Italië en mijn vader herinnert. Hij is serieus maar open, intuïtief; intens maar niet bedreigend.
We zien elkaar in de aankomende maanden tussen het werk door — maar altijd vluchtig.
Misschien wel een jaar later kruisen onze wegen elkaar weer, vlak na een ingrijpende gebeurtenis in mijn leven — en Sulai biedt mij aan te helpen. Daar sta ik dan, niet als coach maar als coachee, een rol die ik tegenwoordig te weinig inneem.
Sulai begeleidt me in een intens traject met geduld, empathie en vooral heel veel vertrouwen in mij. Wij ademen, ik tril, ik huil, ik laat spanning los. Het gaat diep, is verschrikkelijk en tegelijkertijd bevrijdend. Wanneer ik schrik, blijft hij rustig, straalt veiligheid uit. Waar kennis je helpt context, gevolg en oorzaak te begrijpen, zorgt voelen en doen voor het plaatsen en uiteindelijk kunnen verwerken.
Sulai en ik leren elkaar beter kennen: hij vertelt over zijn jeugd in Somalië, als zoon van een Italiaanse moeder en een Somalische vader. Een jeugd die wordt overschaduwd door kindermishandeling, oorlog en uiteindelijk de vlucht naar Yemen. Hij vertelt over zijn tijd in Nederland als vluchteling, hoe hij niet mocht werken of studeren en de ervaren misgunst.
Uiteindelijk, na negen jaren in onzekerheid en zonder verblijfsvergunning, kan hij opleidingen volgen en haalt hij zijn papieren als therapeut voor EMDR, hypnotherapie, ademhaling en traumarelease.
Sulai maakt de switch van iemand die hulp nodig heeft tot degene die hulp verleent.
Wat hem motiveert?
In alles wat Sulai doet, staat één idee centraal: de ervaring van trauma draagt niet alleen pijn, maar ook het potentieel voor kracht, inzicht en groei. Volgens hem moet de focus binnen de zorg gelegd worden op de kracht van de cliënt in plaats van de tekortkomingen. Hij zelf heeft zorg binnen de GGZ leren kennen en werd gediagnosticeerd met PTSS. En toch weigert Sulai zich neer te leggen bij een passieve slachtofferrol. Hij bepaalt voor zichzelf dat hij niet zijn diagnose is, alleen er tijdelijk last van heeft.
Als een van de begeleiders van een supportgroep binnen Zorgvrijstaat wil hij de groei benadrukken die mensen hebben doorgemaakt na blootstelling aan een traumatische ervaring. Het bijzondere aan het concept: de acht deelnemers van de supportgroep zijn ook tegelijkertijd de coaches. Ieder persoon heeft een eigen hulpvraag maar ook een eigen expertise.
Zo zitten er momenteel naast Sulai een yogadocent en een ervaringsdeskundige op letselherstel in de groep. Iedereen heeft een kracht en kan kennis doorgeven, zelfs als diegene een eigen zorgvraag heeft.
Zodra deze groep ‘uitbehandeld’ is, is er ruimte voor een nieuwe besloten groep; Sulai doet de intakes één-op-één om voor een goede groepsdynamiek te zorgen.
Naast de groepssessie behandelt Sulai ook individueel — zoals hij dit bij mij heeft gedaan. Als ik hem vraag wat Sulai wenst voor de toekomst van onze wijk, geeft hij aan dat we er goed aan doen om nog meer voor elkaar te zorgen, van elkaar te leren en ervaringen uit te wisselen.
Hoe mooi zou het zijn als we ook weer meer in het dagelijkse leven menselijke interacties kunnen bekijken vanuit Sulai’s perspectief, hiërarchieën opbreken en mensen waarderen om wie ze geworden zijn door alles wat ze hebben meegemaakt. Juist in die ervaringen ontstaan veerkracht, inzicht en verborgen kracht — een transformatie die Sulai zelf heeft ondervonden en daarom mogelijk kan maken voor anderen.
“There’s a crack in everything. That’s how the light gets in” – Leonard Cohen
Voor alles wat je doet en laat zien: dankjewel, Sulai.
Sulai Naji (1981) is een Nederlands-Somalische therapeut voor EMDR, hypnotherapie, ademhaling en traumarelease. Wil je contact opnemen voor een 1-op-1-consult of de supportgroep, dan kun je mailen naar sulai.naji81@gmail.com.
Dit waren mijn gedachten toen ik voor de eerste keer als studente door de Graaf Florisstraat liep op weg naar medestudenten die onderhuurden; niet wetende, dat ik een paar maanden later zelf in de straat zou komen wonen. Twaalf jaar, een verhuizing binnen de straat en heel wat andere ontwikkelingen verder woon ik met Edmond, onze twee dochters en hond heel graag in deze kleine dorpse oase midden in de grote stad. Als uitvoerende en docerende muzikante geniet ik enorm van alles wat de stad te bieden heeft (en stiekem ook van de gelijkenissen tussen Rotterdam en Berlijn, mijn hometown).
Zal teksten schrijven voor de Telegraaf Floris heel erg anders zijn dan liedjes schrijven? Ik hou jullie op de hoogte!
- Sulai Naji - 29 maart, 2026
- Fortune Coffee Bar - 12 april, 2025
- De Graaf Florisstraat op Instagram! - 12 oktober, 2024
Corrie van het Dierenlandje Volgend artikel:
