Op de ALV van 24 februari jongstleden, van de Vereniging Ter Bevordering, ook wel de straatvereniging, kwam er een einde aan zeven jaar lang voorschitterschap van Nina Huygen. Twee dagen later zit Nina met zoon Sam aan de eettafel in het hoekpandje op de donderdageetclub. Tijdens het toetje hebben we tijd voor een terugblik in de vorm van een afscheidsinterview.

Het begin

Nina is geboren en getogen in Utrecht, in Overvecht Noord, in de zogenaamde Experimentele Flats. De flats waren ontworpen als een antwoord op het anonieme flatleven. Er was een gemeenschappelijke hal per verdieping waar allerlei zaken georganiseerd werden door de bewoners. Er werd één keer per week gegeten, de oppastaken werden gedeeld en er werd gecarpoold. Ook werden er gemeenschappelijke flatfeesten georganiseerd met bandjes, bliklopen voor kinderen, een waarzegster en een tweedehandsmarkt. Iedereen deed mee, zo had ook niemand overlast. Zo is gemeenschapszin haar met de paplepel ingegoten.

(Scherpe lezers, wees in het vervolg van dit stuk alert op de overeenkomsten tussen deze elementen uit Nina’s jeugd en datgene waar ze zich als voorzitter hard voor maakte.)

Naar Rotterdam

In 2008 woonde ze in Amsterdam en kreeg ze een relatie met Arjan uit Rotterdam, die ze op een opleiding via werk had ontmoet. Ze stond niet direct te springen om hierheen te verhuizen. Ze had de stad een paar keer bezocht op het jaarlijks vader-dochter uitje. “Leuk hoor”, had ze toen gedacht, “maar hier hoef ik echt niet te wonen.” 

Dat veranderde op slag toen ze de straat zag waar Arjan woonde, de Graaf Florisstraat. Sinds 2010 woont ze hier met hem en de kinderen op nr 27, met een onderbreking van twee en een half jaar die het gezin voor werk op Bonaire doorbracht. Toen ze daarvandaan in 2017 weer terugkwam in de straat werd ze actief in de vereniging bij de voorleesclub en bij Koken met Flo. In 2018 benaderde vorige voorzitter Nina met de vraag of ze het voorzitterstokje wilde overnemen. Dat was het begin van wat uiteindelijk zeven jaar voorzitterschap zou worden, van 2019 t/m 2025. 

Voorzitter

Terugkijkend, kunnen we stellen dat Nina met haar unieke combinatie van overtuigingskracht, doorzettingsvermogen, een grote toewijding én slim netwerken, voor deze job in de wieg gelegd bleek. De leden van de vereniging zullen zich haar eloquente toespraken herinneren tijdens de vele meet&greets die er waren de afgelopen jaren, of de eerlijke, open en tactvolle manier waarop ze vergaderingen leidde. Lezers en redactieleden van de TelegraafFloris herinneren zich de vele lange, goed geschreven, artikelen die ze telkens weer, soms ruim voor de deadline, voor de straatkrant aanleverde en waar ze hopelijk nog lang mee doorgaat. 

Maar uiteraard behelsde het voorzitterschap veel meer dan dat. Samen met het bestuur heeft Nina de afgelopen jaren veel voor elkaar gekregen. Op de vraag waar ze zelf met trots op terugkijkt, komt er van alles bij haar op.

De straatfeesten

Allereerst noemt ze het Eeuwfeest in 2023. De aanloop daarvan viel samen met drie maanden sabbatical die ze had opgenomen. Deze ging bij helemaal op aan het Eeuwfeest, vertelt ze. Samen met Paul was zij de drijvende kracht.
“Het mooie ervan was dat alles op het feest homegrown was: geheel uitgevoerd door de bewoners, de bandjes uit de buurt en horeca uit de wijk. Er stonden bewoners aan de tap en de kinderen uit de buurt deden en masse mee.”

Als Nina zich ergens mee bemoeit, ontstaat er vaak synergie: situaties waarbij één plus één drie wordt, of nog meer. Bij het tweede straatfeest onder haar sturing, in 2025, was dit weer duidelijk zichtbaar. Een typisch voorbeeld was de veiling van de kunstwerken gemaakt door de Tekenclub van pandje 88a die per opbod werden verkocht, met de wijkregisseur als veilingmeester, en een goed doel aangedragen door de Oekraïense intellectual club van straatgenoot Naya. Nina wist met groot succes en hoge opbrengst (dank ook aan veilingmeester Lot!), alles en iederéén bij elkaar te brengen. 

Autodelen

Een voorbeeld van ‘de aanhouder wint’, is het Autodeel project. Ook hier was Nina één van de aanjagers. Na een lange aanlooptijd van intensief werven, lobbyen en enthousiasmeren, is het twee jaar geleden écht van de grond gekomen. Inmiddels staan er in en rond de straat vijf auto’s van Onze Auto, die naar tevredenheid gedeeld worden door zo’n twintig huishoudens. 

De verkoop van de particuliere auto’s en het vrijkomen van parkeerplekken, leverde het noodzakelijke wisselgeld op bij de gemeente voor het inwisselen van een paar van die parkeerplekken voor nieuwe regentuinen, waarvan er binnenkort weer twee nieuwe aangelegd gaan worden.

De nieuwe keuken

Ook kijkt Nina met tevredenheid terug op de verbouwing van de keuken van het pandje in 2020. Bij de financiering hielp haar scherpe pen en voor het ontwerp wist ze wederom mensen uit de straat vinden, zonder wie het nooit zo mooi had kunnen worden. De verbeterde keuken heeft bijgedragen aan een nog intensiever gebruik van het pandje door de buurtbewoners, voor meet&greets, de Tekenclub, allerhande vergaderingen en het Goede Doelenkoken.

En nu is er weer het Eten op Donderdag. Nina: “ook weer zo’n leuk initiatief, het samen eten, en ook de creativiteit. Vorige keer kwam het dessert van Marieke op tafel. Het leek een plant maar was een overheerlijk chocolade dessert. Toen ik foto’s liet zien aan buurjongen Willem kon hij eerst niet geloven dat het eetbaar was. En toen ik het uitlegde, riep hij: ‘Zo cool! En dat allemaal in ons Hoekpandje! Precies dát!”’ 

Het schooltje

It takes a village to raise a child, luidt het Afrikaanse spreekwoord en de daarvan afgeleide titel van Hillary Clinton’s bestseller. Opvoeden doe je samen, is het Nederlandse equivalent van deze uitspraak. In Coronatijd werd dat even heel reëel met het tijdelijke schooltje in het pandje 88a. Nina en andere ouders uit de straat deelden de lusten en de lasten van het noodzakelijke homeschooling,. Ze kijkt er met plezier op terug: “Twee ouders voor de klas, broodtrommeltje mee.” Het tijdelijke schooltje in de Graaf Floris werd zelfs even landelijk nieuws, toen het Jeugdjournaal er hoogte van kreeg en er een rapportage van maakte.

De grotere wijk – Huize Middelland

Naast de vele projecten die in de straat plaatsvonden, is het ook de integratie van de straatvereniging in het grotere verband van Huize Middelland, geweest. Dat was net begonnen toen Nina het voorzitterschap van Audrey overnam. Het heeft Nina’s scope verbreed. Huize Middelland vormt het weefsel in de wijk, zo vertelt ze. Onder haar voorzitterschap is het hoekpandje opengesteld voor initiatieven uit de omliggende buurten, zoals de Zorgvrijstaat, Koken voor Goede Doelen, Stemmen Horen en het Gezond Verstand festival. 

Noemenswaardig is ook de samenwerking tussen de verschillende plekken op de Liefde voor de Dingen-dag. In een brainstorm onder begeleiding van bureau Slijpstof, waar Nina aan meedeed, zijn twee van de ideëen concreet uitgewerkt: stoeptransport en Van Middellandse Bodem, het hoogkwalitatieve compostproject waar ook ons pandje aan meedoet. Zie de blauwe bak die daar staat en wekelijks wordt ingeruild voor weer een schone. 

Nina noemt ook haar contact met Naya en de Oekraïeners die een plek nodig hadden voor hun culturele bijeenkomsten en die nu regelmatig het pandje gebruiken daarvoor. “Mooi dat we hen een plek hebben kunnen bieden.” Dan is er ook nog het jaarljikse Brancofestival in het Branco van Danzigpark. Belangrijk voor de grotere wijk. Vanuit Huize Middelland helpt de straatvereniging nu jaarlijks mee met de organisatie daarvan.

Thuiskomen in de straat

Nina heeft geen spijt van al het werk dat ze in de vereniging heeft gestoken. Het was geen éénrichtingsverkeer. Ze heeft er veel voor teruggekregen. “Toen ik hier net woonde had ik een relatief kleine sociale kring. De meeste van mijn vrienden woonden in Amsterdam. Door het bestuurswerk en het voorzitterschap is dat nu compleet veranderd.
Je bent medeverantwoordelijk voor het rijlen en zeilen van de vereniging en je leert zo veel straatbewoners kennen. Ik blijf mensen groeten! Als je in je nabije omgeving zoveel mensen kent en herkent, zorgt dat voor een diep gevoel van thuis.”

Tips voor opvolger Paul

Inmiddels mag de vereniging zich verheugen in de nieuwe voorzitter Paul, die samen met nieuwe bestuursleden Marieke, Richelle en Lotte op de laatste ALV is aangetreden. Franz en Rogier zaten al in het bestuur, en blijven. Gies trad uit, samen met Nina.

Nina heeft nog wat tips voor hen. Ze adviseert te blijven investeren in relaties, en steeds de kring weer te verbreden. Investeer in de leden, maar ook in de niet leden. Er zijn heel veel mensen die iets willen doen in deze wijk. Misschien is het leuk om weer eens een groter project te organiseren, waar iedereen aan mee kan doen, zoals Gluren bij de Buren in het verleden. 

Eén tip specifiek voor haar opvolger: “begin tijdig aan je eigen opvolging denken, anders zit je er ook voor 6 jaar aan vast.”

Meer in het algemeen voor iedereen die iets voor de buurt wil betekenen: “Je kunt naar de overheid kijken, maar je kunt het ook zelf doen, klein beginnen in je eigen wijk. Leer elkaar kennen, want dan kunt je pas echt dingen ondernemen. Koester ook je talenten in de wijk. Er gebeuren hele mooi en belangrijke dingen.”

Overgebleven tijd

Als ik Nina spreek is ze net een week voorzitter af, en heeft ze nog weinig gevoel bij de vrijgekomen tijd en wat ze daarmee zou gaan doen. En zo druk was ze de afgelopen jaren nu ook weer niet met de vereniging…. Zou dat nou? We vragen het zoon Sam: “ik heb er nauwelijks iets van gemerkt”. Bijzonder toch, een fulltime baan, voorzitter en moeder. Op alle fronten volop actief en aanwezig, zo lijkt. 

Over de vrijgekomen tijd zegt ze: “Hopelijk ga ik weer eens wat vaker een boek lezen, naar de film, wandelen of iets anders leuks doen. De ervaring leert dat de tijd zich moeiteloos opvult.”

Nina, dank voor het interview en vooral voor al die jaren voorzitterschap!

Gerelateerde artikelen