Corrie van het Dierenlandje

door • 28 maart, 2026 • Bewoners, Buurt en wijk, Kinderen

Energiek, recht voor z’n raap en met een groot hart voor iedereen die het nodig heeft: dat is Corrie Hoogenboom, geboren en getogen Middellander en al 19 jaar betrokken bij het Dierenlandje aan de Duivenvoordestraat. „Saamhorigheid en verantwoordelijkheid voor je medemens – dát wil ik doorgeven,” zegt ze. Op een zonnige zaterdagmorgen strijk ik met haar neer in het Oostervant voor een interview.

Van schoonmaakproject naar sociale spil

Het Dierenlandje ontstond vanuit een praktisch doel: de wijk schoner maken. De basis werd bijna twintig jaar geleden gelegd door familievriend Cor van der Hoek en Corrie’s ouders. In die tijd werkte Cor aan het project Jobsscore waarbij mensen met een verslavingsachtergrond de wijk in gingen om schoon te maken en vuilnisbakken te legen. Haar beide ouders werkten als vrijwilligers bij Jobsscore. Via contacten met stadsmarinier Jur Verbeek kwam Cor uiteindelijk terecht op het terrein dat later het Dierenlandje zou worden. Corrie ondersteunde de drie vanaf het eerste uur.

Al snel ontstonden er samenwerkingen met instanties. Via een contact bij de kinderbescherming kwamen jongeren met taakstraffen helpen op het terrein: schoffelen en schoonmaken. „Iedereen verdient een tweede kans,” vindt Corrie. Ze herinnert zich die keer dat er een hele groep kwam, allemaal jongens en één meisje erbij. “Nou, dan gaan die jongens hard werken, hoor!”

Het contact met de kinderbescherming verwaterde en viel droog, maar andere activiteiten breidden zich uit op het Dierenlandje. Het initiatief groeide gestaag. Waar eerst alleen werd gewerkt aan een schone wijk, ontstond steeds meer aandacht voor sociale verbinding. „We zagen dat er meer nodig was dan alleen schoonmaken,” vertelt Corrie. „Mensen hadden behoefte aan contact, aan een plek om samen te komen.”

Levenswerk

Corrie’s vader maakte er zijn levenswerk van toen hij 17 jaar geleden weduwnaar werd. En toen Corrie’s vader vijf jaar geleden plots overleed, werd haar betrokkenheid definitief een levensmissie.

„Ik heb hem op zijn sterfbed beloofd dat ik hiermee door zou gaan,” zegt ze. „En dat heb ik gedaan. Ik hoop nog 30 jaar in goede gezondheid door te kunnen gaan.” Naast haar baan in het basisonderwijs staat ze vrijwel dagelijks op het terrein. Waarom ze dat doet? „Dit is mijn uitlaatklep. Als ik iemand kan laten lachen, dan is mijn dag goed.”

Een geboren regelaar met een groot hart

Wie Corrie spreekt, merkt het meteen: stilzitten is niets voor haar. “Het organiseren zit me wel in het bloed,” zegt ze lachend. Al op jonge leeftijd zette ze straatfeesten op in de straat waar ze opgroeide. „We hadden van de gemeente een ‘om niet huisje’ gekregen, een soort buurthuisje voor 75 gulden per maand. Daar organiseerden we van alles: knutselmiddagen, koffie voor volwassenen, activiteiten voor kinderen.”

Zelfs optredens kwamen voorbij. „We hebben ooit als kinderen t-shirts gemaakt, bedrukt met foto’s van kinderen uit de buurt. We hadden ook een dans bedacht en mochten in die t-shirts optreden in Ahoy voor de burgemeester. Dat vergeet ik nooit meer.” Diezelfde energie zie je vandaag nog terug op het Dierenlandje.

Ook buiten het Dierenlandje is Corrie een aanpakker. Ze voedde haar zoon vanaf zijn 3e in haar eentje op. Ze werkt al haar hele leven in het basisonderwijs en werkt al 29 jaar op dezelfde school in Crooswijk. Begonnen als klassenassistent, nu werkzaam als leraarondersteuner, twee dagen bij een groep 7 en drie dagen bij een groep 8. En als er zieken zijn, draait ze zo’n klas in haar eentje. Geregeld komen er kinderen van die school ook langs bij het Dierenlandje.

Voor Corrie zelf voelt het als een logisch vervolg van haar opvoeding. Ze groeide op met haar ouders en zusje in de Snellinckstraat, een straat met maar liefst 15 verschillende nationaliteiten. „Wij hadden het thuis niet breed, maar mijn ouders hielpen altijd anderen. En omgekeerd hielpen onze buren ons weer. Dat heb ik meegenomen.”

Haar moeder belandde al op jonge leeftijd in de WAO door een ongeluk. Haar vader werkte eerst op de vaart en daarna in de haven. Het was hard werken. In de tijd van de havenstakingen wilde haar vader doorwerken, want hij voelde een verantwoordelijkheid naar zijn gezin. Maar de stakende havenarbeiders beletten het anderen om door te werken en zo kwam haar vader zonder loon thuis te zitten. De buren sprongen toen bij door het eten voor ze te regelen. Dat naar elkaar omzien heeft ze dus met de paplepel ingegoten gekregen.

Bruisende plek vol activiteiten

Op het Dierenlandje worden vrijwel het hele jaar door activiteiten georganiseerd. Het is een veilige ontmoetingsplek voor iedereen, ook voor mensen uit andere buurten. Het is een plek waar niemand wordt buitengesloten.

De ouderen uit de buurt die niet goed ter been zijn, komen hier bij elkaar voor ontmoeting en een kop thee of koffie. “Dan zijn ze er toch even uit en hebben contact met anderen.”

Voor kinderen zijn er op de woensdagmiddag, in weekenden en vakanties sport- en spelmiddagen, knutselactiviteiten, kookmiddagen (“allemaal halal”), en seizoensfeesten zoals Halloween, Sinterklaas en Kerst. In de zomer pakt Corrie groots uit. „Dan hebben we elke week iets: zwemmen, een waterspeelgroep, een grote glijbaan met schuimkanon, schildermiddagen en kookactiviteiten.”

„Ik ben misschien een beetje een controlfreak,” zegt ze met een lach. „Maar alles moet gewoon goed geregeld zijn.”

Een van de hoogtepunten is de kinderkermis, waar soms wel 100 tot 150 kinderen op afkomen. Het afsluitende feest trekt zelfs rond de 200 bezoekers. Het absolute hoogtepunt? De zomercamping. „Twee weken lang kamperen, met ontbijt, lunch en avondeten. Voor jong en oud,” vertelt Corrie trots. „Vaak doen hele gezinnen mee.” Voor veel deelnemers is het een unieke ervaring. „Niet iedereen kan op vakantie. Dan is dit echt iets bijzonders.”

Ze straalt als ze vertelt over kinderen die terugkomen. „Sommigen kwamen hier vroeger spelen en komen nu met hun eigen kinderen. Dat is toch prachtig?”

Naast plezier is er ook aandacht voor ondersteuning. Het Dierenlandje helpt gezinnen die het financieel moeilijk hebben, met eten, drinken en bijvoorbeeld pakketten rond de feestdagen. Ook is er vraag naar huiswerkbegeleiding en een luisterend oor. „Als mensen problemen hebben, proberen we ze door te verwijzen naar de juiste instanties.”

Samenwerking met Huize Middelland

Het Dierenandje begon als een initiatief zonder rechtsvorm, in het stenen gebouwtje dat van de deelgemeente was. Maar inmiddels zijn de deelgemeenten opgeheven. Formeel is nu de gemeente verantwoordelijk, ook voor het beheer van de speeltuin en het gras eromheen. Maar in de praktijk onderhouden Corrie en de vrijwilligers het terrein.

Naast het hoofdgebouw kwamen er drie blokhutten bij, met een keuken en opslag voor een steeds uitbreidend arsenaal aan speeltoestellen, tenten, een springkussen, bingo spullen, tafels, stoelen, party tenten, spelletjes en ga zo maar door.

In samenwerking met onder andere Huize Middelland kreeg het initiatief een stevigere basis. Inmiddels is er een stichting met een bestuur. Corrie zelf is penningmeester en tevens beheerder van het terrein. Zij runt het gebeuren met een schare betrokken vrijwilligers: Miranda, An, Hans, Kasia, Rabia. En ook familieleden komen regelmatig helpen.

„We zijn op een gegeven moment aangesloten bij Huize Middelland, maar wilden wel onze eigen identiteit behouden,” legt Corrie uit. „Je staat samen sterker, maar moet wel jezelf blijven.”

Die samenwerking bracht ondersteuning, kennis en nieuwe verbindingen met zich mee. „We helpen elkaar, leren van elkaar. Soms botsen ideeën, maar dat hoort erbij.” Ook via deze samenwerking kwamen er nieuwe contacten tot stand, zoals met andere wijkinitiatieven. Geregeld verwijst Corrie mensen door naar Thuis in West.

Wij leenden vanuit de vereniging Ter Bevordering speelmateriaal bij het Dierenlandje bij onze straatfeesten. En Corrie en haar vrijwilligers staan net als vrijwilligers van de andere Huize Middelland-plekken te helpen bij het Branco Festival en het Winterwijkfeest. Dit jaar bestaat Huize Middelland 10 jaar, extra feestelijk dus. Corrie is al gevraagd om de bingo te verzorgen op het Branco Festival.

Zware klap: brand verwoest bijna alles

De toewijding van Corrie en haar vrijwilligers werd onlangs zwaar op de proef gesteld. Op 12 december 2025 brak er brand uit. „Binnen een paar uur was bijna alles weg. Speelgoed, tafels, spullen voor activiteiten… 95 procent is verloren gegaan door de brand en door rookschade.”

De oorzaak is nog onduidelijk, maar waarschijnlijk was het vuurwerk. Tot overmaat van ramp bleken het gebouw en de blokhutten niet verzekerd. Na het gesprek lopen we erheen en laat ze me de schade zien. Het is treurig om te zien. Het vuil begint zich op te hopen, ondanks dat het terrein nu dicht is.

Toch denkt Corrie geen moment aan stoppen. „We gaan door. Deze plek is te belangrijk. We bouwen het gewoon weer op. Stap voor stap.” Ze is al in de weer om sponsoren te benaderen en hoopt nieuwe tenten te krijgen zodat ook deze zomer het kamperen weer door kan gaan.\

Ze voelt zich enorm gesteund door bewoners en vrijwilligers uit de buurt, door de partners van Huize Middelland, en door de Wijkraad. Er is een flyeractie gestart om steun te verwerven, zodat mensen kunnen doneren. Bij thuiskomst van het interview vind ik die de flyer op de mat; mooie timing. Wie zich ook geroepen voelt om bij te dragen, zie de QR-code onderaan dit artikel.

Een vrouw met een missie

Corrie ziet het Dierenlandje niet als werk, maar als een levensmissie. „We moeten weer meer naar elkaar omkijken. Dat mis ik soms in deze tijd.” En dus gaat ze door. Voor de kinderen. Voor de buurt. Voor haar ouders, die nog altijd dichtbij zijn voor haar, ook al zijn ze overleden. „Hun foto’s staan in een lijstje op het Dierenlandje. Ik praat nog met ze.” Godzijdank zijn die foto’s gespaard gebleven. Als de boel straks weer is opgebouwd, komen de fotolijstjes daar weer te staan.

Corrie ziet hoe de samenleving verandert, maar blijft vasthouden aan haar ideaal. “We hebben elkaar nodig. Het maakt niet uit waar je vandaan komt – we zijn allemaal gelijk.”

En terwijl ze dat zegt, komt een klein jongetje naar haar toegelopen. De moeder polst of ze niet storen, zo in het interview. Corrie lacht en opent haar armen voor hem. “Tuurlijk stoor je niet, zeg het eens!” Het is een kind van haar school uit groep 1. Niet voor een van de groepen waar zij zelf staat, maar alle kinderen kennen Corrie. Hij komt trots vertellen: “Ik ben nu over naar badje 3!” Corrie geeft hem een knuffel, “Ik ben trots op je, schat!” en belooft dat hij maandag op school een sticker van haar krijgt. Het kind straalt. Een klein moment, maar precies hoe Corrie is en waar het Dierenlandje om draait.

Net als deze kleine knul, mag Middelland maar wat blij zijn met het grote hart van Corrie – dat zij openstelt voor de mensen om haar heen.

Doneer voor de heropbouw van het Dierlandje

Nina Huygen
Laatste berichten van Nina Huygen (alles zien)
Vorig artikel:
 Volgend artikel:

Gerelateerde artikelen

Comments are closed.