“Later is nu. Belachelijk veel zin in!”
Sommige bewoners wonen in de straat. Anderen worden onderdeel van de straat. Frank Koppelmans en Jet Houwers horen zonder twijfel tot die laatste categorie.
Na ruim dertig jaar nemen zij afscheid van de Graaf Florisstraat. Niet omdat ze Rotterdam zat zijn. Integendeel. Ze blijven de stad trouw. Maar hun horizon wordt groter: een appartement aan de Mathenesserlaan, een huis in de Provence, een camper vol herinneringen en beloftes van nog meer moois. En vooral een levensmotto dat steeds belangrijker werd: later is nu.
Nina ging bij ze langs voor een afscheidsinterview. Aan de keukentafel liggen fotoboeken van hun camperreizen van de afgelopen jaren. Mooie uitzichten, wijngaarden, zonsondergangen, de tafel gedekt met lekker eten, vrienden en familie. Het plezier spat van de foto’s af. Wie Frank en Jet kent, zal daar niet verbaasd over zijn. Maar laten we bij het begin beginnen.
Een liefdesverhaal dat begon met een plaatje
Het verhaal van dit koppel begint begin jaren tachtig in Breda, de stad waar ze beiden opgroeiden, zonder elkaar te kennen.
Frank werkte als geluidstechnicus in een studio in Nederhorst ten Berg. Artiesten als Spargo, American Gypsie, Diesel en Herman van Veen namen daar hun platen op. Toen de studio failliet ging, moest hij weer terug naar zijn ouders.
Vlak daarvoor had hij een advertentie gezien voor een auto, de oude Volkswagen Kever van De Suikerkist, een kroeg uit Breda. Die wilde hij graag hebben; maar ja, hij had geen cent te makken. Hij stelde een bijzondere ruil voor: een half jaar iedere zaterdag werken in een kroeg van de eigenaar, in ruil voor die auto. Tot zijn verrassing werd zijn voorstel aanvaard. En zo werd hij dj in de legendarische Graanbeurs, destijds dé ontmoetingsplek van de stad. “Als de kroegen om twee uur dichtgingen, kwam iedereen naar ons toe.” Er waren live optredens, de houten vloer deinde mee met het dansende volk. Als dj is dat niet handig, dus Frank bouwde draaitafels op een platform, met een mooie PA, om stabiel te kunnen draaien.
Jet woonde indertijd al in Rotterdam, waar ze de opleiding tot verpleegkunde deed. Rotterdam was toen nog een saaie bedoening. Uitgaan deed ze elk weekend in Breda.
Op een avond stond Frank de draaien in de Graanbeurs en kwam een jonge vrouw een plaatje aanvragen. “Ik ben een Dolly Dot”, zei ze. Dat was Jet. Frank vond het wel geinig. Ze vroeg hetzelfde nummer aan dat Frank iedere avond draaide als opening: Garden Party van Mezzoforte. Na sluitingstijd gingen ze met een hele groep eten bij sociëteit De Kring. Ze raakten aan de praat. En eigenlijk zijn ze nooit meer gestopt met praten. Ruim veertig jaar later zijn ze nog steeds samen. Onlangs hebben ze hun 35-jarige huwelijk gevierd met een knalfeest op het strand, in Habana.
Verhuizen met meubels… en jezelf erbij
Ze kenden elkaar zo’n 3 of 4 maanden toen de vader van Frank failliet ging. Frank had zijn meubels tijdelijk opgeslagen in het bedrijfspand van zijn vader, toen hij noodgedwongen weer bij zijn ouders was gaan wonen. Die meubels moest hij daar door het faillisement weer weghalen. Jet bood aan om ze bij haar op te slaan. “Toen heb ik die meubels daar maar neergezet”, lacht Frank. Even stil. “Met mezelf erbij.” Dat was begin 1984.
Het stel woonde destijds in de Puntstraat, een straat die inmiddels niet meer bestaat, parallel aan de Hudsonstraat. “Het was een heel slecht wijkje. Dat motiveert lekker aan de opwaartse mobiliteit,” grinnikt Frank. Ze woonden op een zolderkamer, drie hoog achter. De huur was fl 165,-, maar op alleen een salarisje van een kleuterjuf was dat sappelen. Geen douche, weinig comfort, maar wel een begin. Daar werd ook hun kind Mies geboren.
Frank kreeg vast werk, ze konden zich meer veroorloven. Via via hoorden ze dat een vrouw uit de Graaf Florisstraat haar huis wilde verkopen. Ze hebben een brief in de brievenbus gedaan, waarin stond: we wonen drie hoog achter met een tweejarig kind. Mevrouw De Rijk, de eigenaar, bleek hier gevoelig voor. Het huis was oud en de inrichting gedateerd (oranje en donkerbruine wastafels), maar ze voelden zich de koning te rijk. Met laminaat op de grond en wat schilderwerk zouden ze er prima kunnen wonen.
De koop werd gesloten en ze waren klaar om te verhuizen. Hun eerste kennismaking met het huis was memorabel. “De rioolbuis onder het huis bleek van voor tot achter gesprongen.” De kelder stond vol rioolwater. “De drollen dreven letterlijk door de kelder en de tuin.” Welkom in de Graaf Florisstraat… Niet bepaald de droomstart van een nieuw hoofdstuk.
Van anonieme straat naar gemeenschap
De Graaf Florisstraat van begin jaren negentig was een andere straat dan nu. Op een foto uit het jaar 2000 met een 6-jarige Mies, valt de stenigheid van de straat op. Nog geen geveltuinen, minder kleur. Maar er waren ook voordelen: ‘Die brede stoepen waren fantastisch voor Mies.’
De buren kenden elkaar nauwelijks. “Jarenlang leefde iedereen anoniem naast elkaar.” Dat veranderde langzaam toen bewoners zelf activiteiten gingen organiseren en de straatvereniging werd opgericht.
Midzomernachttheater, Smaken Verschillen, Soupe Festijn, Gluren bij de Buren, Floriscoop, buurtdiners, wijnproeverijen, gezamenlijke Formule 1-avonden, kookavonden en culturele festivals: ze behoorden jarenlang tot de drijvende krachten achter het sociale leven in de straat.
Frank en Jet stonden vaak midden in die ontwikkelingen. Jet organiseerde, verbond en bracht mensen samen. Frank zorgde voor techniek, geluid, projecties en creatieve oplossingen.
Met als gevolg dat Mies (34) nu kan zeggen: “Als ik op bezoek kom in de straat, zijn er nog steeds mensen die mij herkennen.”
Frank: Geluid, televisie en de Rolling Stones
Frank bouwde ondertussen een indrukwekkende carrière op in de Nederlandse media- en muziekwereld. Met zowel Nederlandse als buitenlandse artiesten. Het had niet veel gescheeld of hij was zelfs weggekaapt door een Amerikaanse studio, waar ze eens werden rondgeleid op een vakantie. Het was er een walhalla voor technici zoals hij, maar het bijna sectarische en de harde cultuur weerhielden hem ervan op het aanbod in te gaan.
Als geluidstechnicus werkte hij aan televisieprogramma’s, documentaires, concertregistraties, dvd-producties en geluidsmontages. “Van mijn hobby mijn werk maken is de rode draad in mijn leven,” aldus Frank. En Jet vult aan: “Een andere rode draad is dat hij zich steeds is blijven ontwikkelen.” Van geluidstechnicus naar editen; van DVD’s produceren naar video montage. Frank deed en doet het allemaal: opnames, mixages, montages.
Vanuit de Graaf Florisstraat werkte hij onder meer voor BLØF, Anouk, Racoon, Roel van Velzen en Boris. Hij produceerde de DVD van de begrafenis van André Hazes. Zelfs de Rolling Stones kwamen op zijn pad. Via het Rotterdams Archief werkte hij mee aan het restaureren van historische opnames van het beroemde optreden van de band in het Kurhaus in 1964, nadat de verloren gewaande geluidsbanden werden teruggevonden. Frank restaureerde het geluid en zette het onder de beelden.
Nog altijd werkt Frank aan archiefprojecten, filmfestivals en documentaires. Denk hij al aan stoppen? “Waarom zou ik? Ik vind het nog veel te leuk!” Voor wie meer wil weten over zijn werkende leven, zie zijn website: www.frankkoppelmans.nl
Jet: verbinden, organiseren en inspireren
Ook Jet heeft nooit stilgezeten. Na een moeilijke start in de verpleegkunde kwam ze terecht in de kinderopvang, het onderwijs en later het hoger onderwijs. Samen met studenten, bewoners en organisaties als Feyenoord werkte ze aan gezondheid, participatie en verbinding in de stad.
Daarnaast ontwikkelde ze haar passie voor gastronomie en wijn. Wat begon als hobby groeide uit tot een serieuze opleiding. Inmiddels behaalde ze haar WSET-3 diploma, een internationaal erkende wijnopleiding, en combineerde die liefde met haar talent voor organiseren.
Wie ooit aanwezig was bij een buurtdiner, wijnavond of culinair evenement in de straat heeft waarschijnlijk iets van haar enthousiasme meegemaakt. “Ik vind het leuk om mensen met elkaar te verbinden.”
Jet heeft ook moeilijke tijden gekend. Ze worstelde met – naar later bleek – een intergenerationeel trauma als gevolg van de oorlogservaringen van haar vader. Ze schreef er een boek over, getiteld ‘Verborgen Oorlog’, en wist het zo een plek te geven. Wie er meer over wil weten kan kijken op haar site: www.jethouwers.nl
De droom die werkelijkheid werd
Toen hun kind Mies het huis uit ging, begon langzaam een nieuwe fase. Het huis werd verbouwd. Er kwam een succesvolle bed & breakfast die twaalf jaar lang gasten uit de hele wereld ontving. Ze werden superhost, maakten vrienden en genoten van de gesprekken.
Tegelijkertijd groeide een andere droom. Meer reizen. Meer vrijheid. Meer tijd. Steeds vaker trokken Frank en Jet er met hun camper op uit. Maandenlang. Door Europa, door Noord-Afrika. Naar vrienden van vroeger, naar oude collega’s, naar nieuwe plekken. En onderweg groeide het besef dat wachten niet altijd verstandig is. “We zien steeds meer mensen om ons heen ziek worden of overlijden. Voor sommige mensen komt later niet meer.” Daar ontstond hun motto: Later is nu.
Provence
Aanvankelijk was het plan om volledig naar Frankrijk te vertrekken. Drie jaar lang reden ze regelmatig naar de Provence en werden steeds verliefder op de streek.
Maar Mies vond emigreren niet zo’n fijn vooruitzicht. Tijdens een spelletje Catan riep die: doe twee huizen in plaats van emigreren. Die opmerking bleef hangen. Frank en Jet besloten opnieuw naar hun toekomst te kijken. Niet emigreren, maar verdelen. Een appartement in Rotterdam. Een huis in Frankrijk. Het beste van twee werelden.
Een dag voor vertrek voor weer een camperreis bezichtigden ze een appartement aan de Mathenesserlaan. Ze deden een bod, en onderweg hoorden ze dat hun bod was aanvaard. Nog geen twee weken nadat hun eigen huis te koop kwam, was het verkocht. En inmiddels is ook het huis in de Provence gevonden. Met zwembad, gastenverblijf, open haard en studio. “Wie had ooit gedacht dat dit zou lukken?”
Bye bye Graaf Florisstraat
Nu komt een einde aan de periode van 30 jaar Graaf Florisstraat. Hoe kijken ze er naar? Wat zullen ze missen? Frank hoeft niet lang na te denken. “De mensen. De spontane ontmoetingen. Het enthousiasme van de straat in de beginjaren van de vereniging.” Jet knikt. De tijd dat er iedere week wel iets georganiseerd werd. Dat bewoners zonder nadenken een verlengsnoer door het raam gooiden voor een buurtactiviteit. Dat iedereen meedeed. “Dat gevoel van samen iets maken.”
In corona-tijd hebben ze de enorm goede zorgen van hun straatgenoten ervaren. Ze zijn beiden enorm ziek geweest in maart 2020. “Buren gingen eten voor ons neerzetten. We voelden ons zo enorm gesteund.” Toen ze beter waren zijn ze gaan koken voor anderen met COVID, samen met Esther, Carine en Sander. “Iets uit je hart doen, dat is het mooiste wat er is”, zegt Jet.
Maar ook zij weten dat tijden veranderen. Ze zien dat het vooral na de Corona-periode moeilijker werd, dat mensen zich meer terugtrekken en zich minder inzetten. “Neem deel aan activiteiten,” drukken ze hun straatgenoten op het hart. “En verzin zelf ook eens iets.” Bewoners: laat je inspireren door de grote verzameling aan initiatieven die deze straat al rijk is!
Later is nu
Op 1 juli kregen Frank en Jet de sleutel van hun nieuwe appartement. Op 20 augustus volgt de overdracht van hun huis in Frankrijk. “We hebben er belachelijk veel zin in!”, glundert Frank.
Na meer dan dertig jaar verlaten ze de Graaf Florisstraat. Niet met verdriet, wel met dankbaarheid. Voor de buren, de herinneringen, de vriendschappen en alle avonturen die hier begonnen. En wie hen kent, weet: waar zij zijn, ontstaat vroeg of laat vanzelf weer een tafel, een goed gesprek, iets lekkers te eten met een goed glas wijn erbij en een nieuw plan.
Wie deze levensgenieters en globetrotters wil blijven volgen, benieuwd is naar hun nieuwe airbnb in de Provence of hun camperreizen en wijn-avonturen, Jet en Frank zijn te volgen via insta: @bnbjetfrank en @winespicemusiccafe
Frank en Jet, bedankt voor alles wat jullie de Graaf Florisstraat hebben gebracht. Geniet van het avontuur dat voor jullie ligt. Later is nu. We gunnen het jullie!
Toen ze jong was dacht ze aan een carrière in de diplomatieke dienst of een baan als oorlogscorrespondent. Maar het leven loopt nu eenmaal anders dan gepland… Ze is leidinggevende bij de rijksoverheid. Diplomaat is ze niet geworden, maar wel de voorzitter van de straatvereniging Ter Bevordering. Geen wereldtoneel, maar burencontact. Net zo belangrijk! En correspondent is ze ook alsnog geworden: voor de TelegraafFloris. In de frontlinie van het allerlokaalste nieuws.
- Ik vertrek: Frank & Jet - 11 juli, 2026
- In Memoriam: Marco Schrauwen - 9 juli, 2026
- Geslaagd! - 9 juli, 2026
Zwerfvuil Bezemactie Volgend artikel:
Elkaar leren kennen
