Aan de even kant strekt de Graaf Florisstraat zich uit vanaf nummer twee, op de hoek met de Duivenvoordestraat, helemaal tot aan nummer 124a en b, waarna, keurig aansluitend in de huizenrij, nummer 100 volgt. Een ogenschijnlijke discontinuïteit in nummering die al menig kranten-, pakjes- en pizzabezorger tot waanzin heeft gedreven, totdat je snapt dat hier de flauwe bocht naar links begint, de straat feitelijk stopt en aanknoopt aan de even kant van de Heemraadssingel, die hier vanaf nummer 100 verderloopt.
Hoe dan ook, op deze schijnhoek, dit administratieve einde van de straat, wonen sinds afgelopen zomer Charlotte en Olivier inclusief dochters en beestenboel. Hoogste tijd voor een Nieuwe Buren bezoek. 

Echte Middellanders

Charlotte en Olivier blijken geen import, maar rasechte Middellanders met een behoorlijke wooncarrière in deze wijk. Zo woonden ze van 2004 tot 2013 al in de Witte van Haemstedestraat 8, vlakbij de Graaf Floris, die hen, kijkend uit hun raam, toen al zacht lonkend in het oog viel. 

Na de Witte van Haemstede, verhuisde het gezin naar een benedenwoning met tuin en balkon in de ook zo fraaie Hondiusstraat, nog geen kilometer verderop. Daar woonden ze tot vorig jaar naar tevredenheid, maar met twee puberdochters begon de woning wat krapjes te voelen. De slaapkamer was klein, het ontbrak aan een studeerkamer.
Volgens Charlotte waren ze niet echt actief op zoek, maar keken ze af en toe eens wat rond op Funda. Vooral elke ochtend, en zo waren ze er als eerste bij toen dit tophuis op Funda te koop kwam in de straat die – bewust of onbewust – nog steeds lonkte en het middelpunt vormde van hun zoekgebied.  

Onweerstaanbare schoonheid

Een belletje met de makelaar en de bezichtiging was geregeld. Eenmaal binnen, waren ze de schuifdeuren van de en-suite nog niet voorbij of het besluit was genomen. Nu, eenmaal verhuisd en driekwart jaar later, zijn Charlotte en Olivier nog steeds lyrisch over de “onweerstaanbare schoonheid” van het huis en vol lof richting de vorige bewoners (Martijn, Lisa en de kinderen) die het in zo’n perfecte staat brachten en opleverden. De familie kon zo inhuizen, niks hoefde er geklust te worden, nog geen likje verf was er nodig. 

Als ik Olivier en Charlotte spreek, lijkt de subiete liefde voor het huis nog geenszins bekoeld. Het duurt een jaar voordat je je huis kent, aldus Olivier. Een jaar van ontdekkingen en kennismaking. Dat geldt ook voor de tuin, het enige onderdeel dat ze wel grondig hebben aangepakt. De betegelde vlakte die het was, heeft plaats gemaakt voor omheinde perkjes die ruimte bieden aan diverse planten, zorgvuldig geselecteerd op het schaduwrijke binnenklimaat van de achtertuin. Ze zijn benieuwd hoe die het gaan doen deze zomer. De magnolia staat alvast enthousiast in bloei. 

Van het huis en de tuin naar de nieuwe bewoners: dochters Amy (17) en Sacha (14) zitten beide op het Rudolf Steiner college. Amy is hard aan het strijden, zoals ze dit bij mij thuis noemen, voor haar eindexamen. Sacha heeft het nog iets minder druk en is beschikbaar voor oppaswerk, iemand geïnteresseerd? (telefoonnumer is bij de redactie bekend)

Dark&Stormy

Olivier is architect, opgeleid aan de TU Delft, en Charlotte is grafisch ontwerper, met de Willem De Kooning als alma mater. Beide afkomstig uit de regio Leiden was het toch in het Rotterdamse Rotown, dat ze elkaar ontmoet hebben. Al geruime tijd een stel, vormen ze sinds 2019 samen ook ontwerpstudio Dark&Stormy, waarbij ik vergeten ben om te vragen wie nu Dark en wie Stormy is, oh nee, de studio is vernoemd naar de cocktail. 

Hun specialiteit is het van het top tot teen ontwerpen en inrichten van ruimtes, meestal verbonden aan horeca en/of een culturele instelling. Een aansprekend en nabij voorbeeld van hun werk is museumcafé Het Lage Licht, onderin het Maritiem Museum. De website geeft een mooie indruk van hun werk en de veelzijdigheid ervan. 

Momenteel zijn ze druk bezig met de inrichting van een studiezaal en expositieplek voor het Kreukelarchief, een archief waar spullen en verhalen over de Nederlandse gehandicaptenbeweging worden bewaard, dat gerealiseerd wordt in het Utopa Weeshuis in Leiden. De sneak preview die ik krijg ziet er schitterend uit. 

Naast het werk voor Dark&Stormy werken ze ook nog zelfstandig, los van elkaar. Zo is Olivier als architect bezig met de verbouwing van een vleugel van de Fabriek van Delfshaven, het bedrijfsverzamelgebouw aan de Schie waar ook hun studio kantoor houdt. Ook is hij betrokken bij de renovatie van het Stadhuisplein. 

Uit een wens om haar horizon te verbreden, is Charlotte onlangs begonnen met een opleiding Pedagogiek. Ze ambieert op termijn een deeltijdfunctie in de jeugdhulpverlening, wellicht. Eerst die studie maar eens afmaken, dat valt nog niet mee met alle huiselijke consternatie, begrijp ik van haar. 

Probleempoes

Dan de huisdieren. Allereerst is daar hond Pom, de meest recente toevoeging aan de familie. Hij helpt zijn baasjes bij de integratie in de wijk door ze kennis te laten maken met de burenhondenbezitters, terwijl hij zijn deponatie’s verzorgt aan de oevers van de Heemraadssingel. Verder is er nog poes Nezumi, die ook goed deelneemt aan het gezinsleven, iets wat niet gezegd kan worden van poes 2, Ponyo. Dat is een echte vrijbuiter, een bushcrafter, een buitenslaper om het positief te framen. Ofwel een zorgmijdende dakloze, in sociaalambtelijk jargon, een probleempoes. Het dier laat zich binnen niet zien, bezoekt af en toe de kelder waar het een eigen ingang heeft om een hapje te eten, maar zwerft verder rond in de achtertuinen van de Graaf Floris-, de Aleidis- en de van Haemstedestraat. Zijn signalement is grijswit. Bij geconstateerd probleemgedrag graag contact opnemen met de eigenaars (telefoonnummer is bij de redactie bekend)

Of de familie al bekend is met straat en wijk hoef ik bij Charlotte en Olivier niet te vragen. Shoppen doen ze bij de Dirk, terrasjes pakken ze bij Bar Simon, Steijn en de Wilde Mossel en hun pizza halen ze al sinds jaar en dag bij De Buffel. 

Met het sociale leven zit het ook wel goed, krijg ik het idee. Ze hebben al behoorlijk wat bekenden en vrienden in de straat. Olivier beseft dat hij niet de eerste architect is die hier woont. 

Op het hoekpandje van de vereniging zijn ze nog nooit geweest. Uit hun tijd op de van Haemstede, kregen wel eens iets mee van de activiteiten in het hoekpandje. Olivier herinnert zich uit die tijd een overenthousiaste krullebol die hen aansprak in een poging de buurstraten te betrekken bij een activiteit. 

Kom vooral eens langs op een meet & greet! Word lid van de vereniging, hou de website in de gaten en abonneer je sowieso op de TeleGraafFloris.

Charlotte, Olivier, Amy, Sacha, Pom, Nezumi en –ook jij– Ponyo, hartelijk welkom in de straat!

Foto boven het artikel: Charlotte, Amy en Olivier, foto gemaakt door Sacha.

Gerelateerde artikelen

• 

  Jean Paul op GFS65a

• 

  Nieuwe Buren – Maartje en Vishand

• 

  Nieuwe Buren – Bas en Giani