De hittegolf heeft de stad in een vreemde betovering gevangen. Overdag lijkt de lucht stil te hangen en smelten de uren in elkaar over. Maar wie door de Graaf Florisstraat wandelt, begrijpt waarom ik er juist nu zo graag ben. De majestueuze platanen vormen een groen gewelf waaronder de temperatuur zomaar een paar graden lager lijkt. Hun brede kruinen schenken iets wat in deze dagen kostbaarder is dan goud: schaduw.

En eerlijk is eerlijk: er zit ook iets verrukkelijks aan deze hitte. Ze brengt me ongewild terug naar de vakanties van mijn jeugd. Zuid-Frankrijk, Griekenland – en nee, Spanje sloegen we destijds nog over vanwege het Franco-regime. Ik herinner me de felle ochtendzon, de lome middagen waarop niemand iets van je verlangde en de zwoele avonden waarop het leven zich naar buiten verplaatste. Hitte heeft de eigenaardige gave je onmiddellijk in vakantiemodus te zetten, zelfs als de wasmand nog vol zit en de agenda iets anders beweert.

Dat vakantiegevoel wordt nog versterkt door een bijzonder boek. Van buurvrouw Nina kreeg ik tijdens een ludieke buurtactie – waarbij je een cadeau gaf aan een van je favoriete buren – Mijn Frankrijk van Bart van Loo. Wat een feest van een boek. Literatuur, cuisine, chanson en, jawel, ook een vleugje erotiek. Elke dag blader ik erin en voor even ruik ik lavendel, hoor ik een accordeon en proef ik œufs en meurette, gewoon vanaf mijn stoel onder de plataan.

Alsof Frankrijk nog niet genoeg was, heb ik er de laatste tijd een nieuwe landenliefde bij gekregen: Zuid-Korea. Sinds Netflix me onverbiddelijk meesleept in de ene na de andere Koreaanse dramaserie, ben ik verkocht. Verhalen waarin zielsverhuizingen, eeuwenoude liefdes, paleisintriges uit de Joseon-periode en het moderne leven moeiteloos door elkaar lopen. Toen ik heerlijk zat te zwelgen bij My Royal Nemesis, met de betoverende Nam-jun en Lim Ji-yeon, dacht ik nog dat ik een verborgen pareltje hadden ontdekt. Maar Instagram bleek inmiddels ontploft: wereldwijd zijn deze jonge Koreaanse acteurs uitgegroeid tot ware sterren. Gelukkig maar. Sommige verliefdheden blijken universeel.

Tot zover de aangename kant van de hitteverdwazing.

Want terwijl ik geniet van de schaduw, knaagt er ook iets. Niemand kan nog serieus volhouden dat dit simpelweg ‘lekker zomerweer’ is. We lijken een kantelpunt te zijn gepasseerd. Deze hitte is niet de belofte van eindeloze mediterrane zomers, maar een waarschuwing. Soms voel ik me als de spreekwoordelijke kikker in een pan die langzaam wordt gekookt. Omdat de temperatuur geleidelijk stijgt, merkt hij niet dat het te laat is om eruit te springen.

Op zulke momenten denk ik aan de mythe van Pandora, de eerste sterfelijke vrouw. De goden hadden haar overladen met gaven: schoonheid, overtuigingskracht, nieuwsgierigheid en muzikaliteit. Als huwelijksgeschenk kreeg zij van Zeus een geheimzinnige doos – vaak een ‘doos van Pandora’ genoemd, al was het oorspronkelijk een kruik – met de uitdrukkelijke waarschuwing die nooit te openen. Maar haar nieuwsgierigheid bleek sterker. Toen zij het deksel optilde, ontsnapten alle rampen en ellende de wereld in. Pas toen zij de doos weer wist te sluiten, bleef er nog één ding achter: de hoop. Of die hoop een troostprijs is of juist de grootste beproeving, daar twisten filosofen al eeuwen over.

Misschien is dat wel precies wat ons nu rest. Niet de hoop dat alles vanzelf weer wordt zoals vroeger, maar de hoop die ons in beweging zet. De hoop die ervoor zorgt dat we blijven planten, blijven zorgen, blijven kiezen. Ondertussen zoek ik op de warmste dagen dankbaar de schaduw van onze platanen op. Want zelfs in een veranderende wereld is een koele straat soms al een klein wonder.

Gerelateerde artikelen

• 

  Liesbeth – On top of the world

• 

  Liesbeth – Nesjomme

• 

  Liesbeth – Wie het kleine niet eert…