In de Deense televisieserie Families Like Ours dreigt Denemarken, in een wereld die net zo modern is als de onze, onder water te lopen. Omdat Nederland, ondanks de Deltawerken en andere mooie voorbeelden van watermanagement al onder de zeespiegel is verdwenen wil de regering van Denemarken al haar inwoners evacueren. Dit gebeurt gefaseerd en de Deense bewoners worden over de hoger gelegen landen in Europa verdeeld. Ben je arm dan ga je naar het voormalige Oostblok, ben je rijk dan kun je je misschien een plekje verwerven in Frankrijk of Engeland.

Centraal in de serie staat een familie (wit, hogere middenklasse, vader architect), die zo bevoorrecht is, dat ze dagen voor de speech van de premier al weet dat er een grootschalige evacuatie zal worden aangekondigd. Helaas gaat de vader slecht met de voorkennis om en de familie maakt een diepe val en komen op verschillende plekken in Europa terecht. Op de vlucht worden ze opnieuw slachtoffer, ditmaal van achterdocht, taaie bureaucratie en vanwege het feit dat vooral de Hollandse vluchtelingen overal hebben voorgedrongen.

Ik moest aan deze serie denken toen ik onlangs een weekend in het heerlijke Friesland was. We maakte een trip langs Friese terpdorpjes en stelde ons voor hoe in vroeger tijden dorpsbewoners met hun vee op de terpen zich verzamelden als hun dorp overstroomde. Nu is er een dijk waarop kan worden uitgekeken op het wad en hebben we een afsluitdijk. Het was zo vredig dat weekend het was warm, niet te, en het intense Rotterdam even heel ver weg.

Terug in die intense stad bezocht ik het nieuwe museum voor migratie Fenix en zag daar een video-installatie over bosbranden en overstroming.  Daar zag ik monstergolven. Met een beetje verbeeldingskracht zou je kunnen zeggen dat we hier getuige waren van de vele woede-uitbarstingen van moeder natuur. Moeilijk om te rijmen met het vredige wad waar ik allerlei vogels heerlijk zag rondhippen en Ameland in de verte kon zien liggen.

Afgelopen semester had ik de eer 13 getalenteerde professionals van de Academie van Bouwkunst de fijne kneepjes van de retorica bij te mogen brengen tijdens de studio ‘Stad als ruimtelijk ecosysteem’ met Den Helder als casus.

Het enthousiasme, de verbeeldingskracht en het vernuft waarmee verschillende vraagstukken door deze jonge mensen werden onderzocht troffen me. Van afval tot water, van hitte tot retail van biodiversiteit tot melk. Centraal stond daarbij de vraag hoe we, nu het klimaat een tipping point heeft bereikt, grip kunnen krijgen op oplossingen in de lage landen, opdat we hier kunnen blijven. Aangezien Nederland 8 meter onder de zeespiegel ligt zou dit toch de topprioriteit moeten zijn en zouden we ons ook moeten beseffen dat ook wij vluchtelingen kunnen worden. Dat wij niet beter of meer zijn dan de mensen die nu in hun grootste nood bij ons asiel zoeken. Dat er in plaats daarvan een wet wordt aangenomen die van asielzoekers en de mensen die hen helpen criminelen maakt is onbegrijpelijk.

Terwijl ik boven op de dijk het wad droog zag vallen moest ik denken aan het Bijbelse boek Exodus waar Mozes een wonder verricht als de Israëlieten uit het oude Egypte vertrekken naar het beloofde land, door de zee te splijten zodat over de droge bodem van de zee naar de vrijheid gelopen kan worden.

Misschien hebben we in deze tijd geen wetten nodig maar wonderen.

Gerelateerde artikelen

• 

  Liesbeth – Wie het kleine niet eert…

• 

  Liesbeth – Ah tu verras

• 

  Liesbeth – De Ontmoeting