Graaf Florisstraat

MENU
  • Home
  • Wonen
  • Geschiedenis
  • De Vereniging
  • Pandje 88a
  • Activiteiten
  • Facebook
  • Instagram
  • Email me

  • 11 juli, 2026

    Elkaar leren kennen

  • 11 juli, 2026

    Ik vertrek: Frank & Jet

  • 10 juli, 2026

    Zwerfvuil Bezemactie

  • 9 juli, 2026

    In Memoriam: Marco Schrauwen

  • 9 juli, 2026

    Nieuwe Buren:: Richard en Jessy Lee

  • 9 juli, 2026

    Liesbeth – Doos van Pandora

  • 9 juli, 2026

    Geslaagd!

  • Elkaar leren kennen

    11 juli, 2026 • Bewoners, Buurt en wijk

    Wat zijn we aan het doen?

    In een straat/buurt waarin mensen elkaar kennen ontstaan soms ongemerkt mooie dingen, zoals betrokkenheid, gezelligheid, veiligheid, en praktische wederzijdse hulp. Toch ontstaat een fijne sfeer in de straat niet vanzelf, en blijft deze ook niet zomaar bestaan. We leren elkaar pas kennen door samen iets te ondernemen. Groots, zoals een straatfeest organiseren, maar ook kleine activiteiten dragen bij, zoals even een heggenschaar lenen bij de buren verderop.

    In de Graaf Florisstraat is de Vereniging Ter Bevordering bedoeld om die fijne sfeer in de straat te creëren, en te blijven voeden, door allerlei buurtactiviteiten te ondersteunen. In het hoekpandje, maar ook op andere manieren, zoals op straat of bij bewoners thuis.

    In de afgelopen dertig jaar hebben tal van bewoners allerlei initiatieven ondernomen door een idee uit te werken en daar het voortouw in te nemen, en hebben andere bewoners zich daarbij aangesloten. Het idee is variëteit in aanbod, voor elk wat wils. Waar de een super enthousiast is over het ene, loopt een ander juist warm voor iets totaal anders. Daarom juist zo leuk om veel verschillende activiteiten te hebben.

    Ter inspiratie volgt hieronder volgt een (onvolledig) overzicht:

    Meet & Greet

    Een aantal keer per jaar ontmoeten we elkaar in en rondom het hoekpandje om de mijlpalen van het jaar te vieren, zoals het einde van de zomer, Kerst, Oud en nieuw, koningsdag, Halloween, etc. We zorgen dan voor een hapje en een alcoholvrij drankje 😃. https://www.graafflorisstraat.nl/blog/2024/07/12/mid-zomerborrel-leidt-tot-nieuwe-initiatieven/

    Straatfeest

    Drie jaar geleden hebben we een geweldig straatfeest gehad, om een eeuw Graaf Florisstraat te vieren. Rondom het Eeuwfeest hebben we ook een speciale papieren editie van de TeleGraafFloris uitgebracht. En vorig jaar hadden we weer een groot straatfeest, ter ere van 30 jaar VTB. Alweer heel wat jaar geleden hadden we in het kader van het Opzoomeren vrijwel elk jaar een straatfeest, vooral voor kinderen. Iets om nog eens te doen? De draaiboeiken liggen klaar! https://www.graafflorisstraat.nl/blog/2025/10/23/straatfeest-28-juni-2025/[nh3] 

    Halloween

    Verzamelen in het hoekpand en samen langs de deuren. Met een teken voor je raam geef je aan of de kinderen bij jou aan mogen bellen. Dit is heel laagdrempelig te organiseren, maar iemand moet het voortouw nemen. Om de datum te bepalen, flyers te laten drukken en die te verspreiden deur tot deur. Sommige jaren is het ook gecombineerd geweest met een Koken à la Flo-activiteit, zoals pompoensoep maken of afgehakte-vinger-koekjes bakken en samen eten van tevoren, of schminken. De light-variant is ook al heel leuk. Wie neemt het voortouw dit jaar?
    https://www.graafflorisstraat.nl/blog/2023/10/19/koken-a-la-flo-halloween-2023/

    De Floris boekenclub

    Deze komt regelmatig bij elkaar, en dan niet in het hoekpandje, maar steeds bij iemand anders thuis. Gluren bij de buren 😃.

    De Groene GraafSamen inzetten voor de regentuinen, geveltuinen, de bomenspiegels, en ander groen in de straat. https://www.graafflorisstraat.nl/blog/2019/04/12/regentuinen-het-vervolg/

    De deelauto’s van Samen Slim Rijden Middelland

    Een aantal straat en buurtbewoners is enthousiast deelnemer van een deelauto-project. Het idee voor dit initiatief is ontstaan op een kerst-meet-and-greet. En het groeit gestaag. Groot voordeel is dat er minder parkeerplaatsen nodig zijn, waardoor er weer meer plek voor groen ontstaat. Waar de club van de Groene Graaf weer voorstellen voor heeft gedaan richting de gemeente. Een mooie kruisbestuiving tussen verschillende initiatieven. https://www.graafflorisstraat.nl/blog/2025/04/12/vijfde-deelauto-en-meer/

    De Tekenclub

    Een van de drukst bezochte activiteiten is de driewekelijkse tekenclub georganiseerd door Carine Hooykaas. Voor elke bijeenkomst wordt een kunstenaar uitgenodigd die een eigen programma samenstelt. Zo wordt er de ene keer met houtskool getekend, de andere keer met textiel geverfd of worden er bijzondere prints gecreëerd door zelf stempels te maken. https://www.graafflorisstraat.nl/blog/2018/03/30/voortzetting-maandelijkse-tekenclub/

    Samen eten

    Er zijn verschillende initiatieven geweest om samen te eten. Ooit was er het weekend restaurant Linke Soep, samen koken en eten in de Hapsalon, of meer recent bij Koken op Donderdag. Op dit moment zijn we aan het zoeken naar een vorm om samen te eten die aanspreekt. Alle ideeën welkom 😃.

    Koken à la Flo

    Kinderen koken samen en genieten na afloop van hun culinaire prestaties. Onder begeleiding van 2 of 3 ouders leren kinderen tussen 6-12 jaar over kooktechnieken, smaken, tafelmanieren en samenwerken.
    Dit initiatief heeft jarenlang gedraaid in de straat. Tien jaar lang elke maand. Daarna elk kwartaal. Met het opgroeien van de kids van de organiserende ouders en door een aantal verhuizingen, is dit initiatief toe aan nieuwe ouders die het stokje willen overnemen. Wie voelt zich geroepen?

    Gluren bij de buren

    Omdat het fijn is om te kijken hoe medestraatbewoners hun huis hebben ingericht, zijn er door de tijd heen verschillende initiatieven geweest om bij elkaar op bezoek te gaan l in estafette vorm. Zo was er al een muzikale editie, een kunsteditie, een tuin editie en een culinair Gluren bij de Buren.
    Osas en Puck van De Zolder hebben aangegeven samen met VTB iets te willen organiseren in deze trant, en hebben contact gelegd met Nina. Zij is op zoek naar een of twee mede-organisatoren. Wie meldt zich?
     https://www.graafflorisstraat.nl/blog/2014/07/03/legaal-gluren-bij-de-buren/

    Floriscoop

    Samen film kijken, waarbij tijdens de film gerechten worden geserveerd die in de film voorkomen. Misschien kent u het concept van Cinema Culinair. Nou, dat is ontstaan uit de Floriscoop in onze bloedeigen straat! Meer dan 10 jaar lang heeft dit concept gedraaid als een dolle. De crew van destijds is wat uitgedund, maar er ligt een fantastisch archief van 100 films met draaiboek voor de recepten om in de reprise te nemen. Frank heeft dat archief overgedragen aan Arjan en Nina. Sander staat te popelen om te koken. We zoeken nog een paar enthousiastelingen die willen meedraaien in het kookteam of als gastvrouw/-heer en organisator/initiatiefnemer. Wie biedt?!
     http://graafflorisstraat.nl/blog/2012/04/17/eetfilm-antonia-floriscoop-vrijdag-20-april/

    Zwerfvuil-bezem actie

    Goed voorzien van ringen, knijpers, en sterke afvalzakken, samen het vuil in de straat opruimen. Een nieuw initiatief; het was eenmalig bedoeld, maar smaakt naar meer. https://www.graafflorisstraat.nl/blog/2026/07/10/zwerfvuil-bezemactie/

    De TeleGraafFloris

    Vier keer per jaar verschijnt onze TeleGraafFloris. Een vaste kern van redacteuren zorgt elk kwartaal voor een vol nummer met laatste nieuws uit de straat. Wil je ook verslaggever worden voor het lokale nieuws? straatkrant? Sluit je aan! Ook eenmalige bijdragen zijn van harte welkom. Meld je bij de redactie: krant@graafflorisstraat.nl

    Soupe Festijn

    Er zijn meerdere edities van het Soupe Festijn geweest. Een aantal deelnemers kookt hun favoriete recept of specialiteit. De leden mogen proeven en brengen hun stem uit. De jury bepaalt de winnaar en geeft een juryrapport. Een mooie herfst- of winteractiviteit.
    https://www.graafflorisstraat.nl/blog/2021/07/15/soupefestijn/

    En dan zijn er nog geweest: een theatervoorstelling van Midzomernachtdroom met scènes in verschillende huizen, een straatgedicht, het Smaken Verschillen festival, wijnproeverijen, gezamenlijk voetbal of Formule 1 kijken, Wine Spice Music café, Linke Soep, Hapsalon, … en nog meer. Grasduin maar een door de site voor inspiratie!

    Oproep:

    Spreekt het je aan om samen iets te doen?

    • Misschien wil je je aansluiten bij een van de bestaande activiteiten?
    • Misschien wil je bijdragen aan de organisatie van deze activiteiten, of oude activiteiten nieuw leven in blazen?
    • Misschien heb je fijne ideeën voor geheel nieuwe activiteiten?

    Laat het ons weten, via: info@graafflorisstraat.nl

    We kijken uit naar jullie reacties! Bestuur VTB

    Lees verder »

  • Ik vertrek: Frank & Jet

    11 juli, 2026 • Bewoners

    “Later is nu. Belachelijk veel zin in!”

    Sommige bewoners wonen in de straat. Anderen worden onderdeel van de straat. Frank Koppelmans en Jet Houwers horen zonder twijfel tot die laatste categorie.

    Na ruim dertig jaar nemen zij afscheid van de Graaf Florisstraat. Niet omdat ze Rotterdam zat zijn. Integendeel. Ze blijven de stad trouw. Maar hun horizon wordt groter: een appartement aan de Mathenesserlaan, een huis in de Provence, een camper vol herinneringen en beloftes van nog meer moois. En vooral een levensmotto dat steeds belangrijker werd: later is nu.

    Nina ging bij ze langs voor een afscheidsinterview. Aan de keukentafel liggen fotoboeken van hun camperreizen van de afgelopen jaren. Mooie uitzichten, wijngaarden, zonsondergangen, de tafel gedekt met lekker eten, vrienden en familie. Het plezier spat van de foto’s af. Wie Frank en Jet kent, zal daar niet verbaasd over zijn. Maar laten we bij het begin beginnen.

    Een liefdesverhaal dat begon met een plaatje

    Het verhaal van dit koppel begint begin jaren tachtig in Breda, de stad waar ze beiden opgroeiden, zonder elkaar te kennen.

    Frank werkte als geluidstechnicus in een studio in Nederhorst ten Berg. Artiesten als Spargo, American Gypsie, Diesel en Herman van Veen namen daar hun platen op. Toen de studio failliet ging, moest hij weer terug naar zijn ouders.

    Vlak daarvoor had hij een advertentie gezien voor een auto, de oude Volkswagen Kever van De Suikerkist, een kroeg uit Breda. Die wilde hij graag hebben; maar ja, hij had geen cent te makken. Hij stelde een bijzondere ruil voor: een half jaar iedere zaterdag werken in een kroeg van de eigenaar, in ruil voor die auto. Tot zijn verrassing werd zijn voorstel aanvaard. En zo werd hij dj in de legendarische Graanbeurs, destijds dé ontmoetingsplek van de stad. “Als de kroegen om twee uur dichtgingen, kwam iedereen naar ons toe.” Er waren live optredens, de houten vloer deinde mee met het dansende volk. Als dj is dat niet handig, dus Frank bouwde draaitafels op een platform, met een mooie PA, om stabiel te kunnen draaien.

    Jet woonde indertijd al in Rotterdam, waar ze de opleiding tot verpleegkunde deed. Rotterdam was toen nog een saaie bedoening. Uitgaan deed ze elk weekend in Breda.

    Op een avond stond Frank te draaien in de Graanbeurs en kwam een jonge vrouw een plaatje aanvragen. “Ik ben een Dolly Dot”, zei ze. Dat was Jet. Frank vond het wel geinig. Ze vroeg hetzelfde nummer aan dat Frank iedere avond draaide als opening: Garden Party van Mezzoforte. Na sluitingstijd gingen ze met een hele groep eten bij sociëteit De Kring. Ze raakten aan de praat. En eigenlijk zijn ze nooit meer gestopt met praten. Ruim veertig jaar later zijn ze nog steeds samen. Onlangs hebben ze hun 35-jarige huwelijk gevierd met een knalfeest op het strand, in Habana.

    Verhuizen met meubels… en jezelf erbij

    Ze kenden elkaar zo’n 3 of 4 maanden toen de vader van Frank failliet ging. Frank had zijn meubels tijdelijk opgeslagen in het bedrijfspand van zijn vader, toen hij noodgedwongen weer bij zijn ouders was gaan wonen. Die meubels moest hij daar door het faillisement weer weghalen. Jet bood aan om ze bij haar op te slaan. “Toen heb ik die meubels daar maar neergezet”, lacht Frank. Even stil. “Met mezelf erbij.” Dat was begin 1984.

    Het stel woonde destijds in de Puntstraat, een straat die inmiddels niet meer bestaat, parallel aan de Hudsonstraat. “Het was een heel slecht wijkje. Dat motiveert lekker aan de opwaartse mobiliteit,” grinnikt Frank. Ze woonden op een zolderkamer, drie hoog achter. De huur was fl 165,-, maar op alleen een salarisje van een kleuterjuf was dat sappelen. Geen douche, weinig comfort, maar wel een begin. Daar werd ook hun kind Mies geboren.

    Frank kreeg vast werk, ze konden zich meer veroorloven. Via via hoorden ze dat een vrouw uit de Graaf Florisstraat haar huis wilde verkopen. Ze hebben een brief in de brievenbus gedaan, waarin stond: we wonen drie hoog achter met een tweejarig kind. Mevrouw De Rijk, de eigenaar, bleek hier gevoelig voor. Het huis was oud en de inrichting gedateerd (oranje en donkerbruine wastafels), maar ze voelden zich de koning te rijk. Met laminaat op de grond en wat schilderwerk zouden ze er prima kunnen wonen.

    De koop werd gesloten en ze waren klaar om te verhuizen. Hun eerste kennismaking met het huis was memorabel. “De rioolbuis onder het huis bleek van voor tot achter gesprongen.” De kelder stond vol rioolwater. “De drollen dreven letterlijk door de kelder en de tuin.” Welkom in de Graaf Florisstraat… Niet bepaald de droomstart van een nieuw hoofdstuk.

    Van anonieme straat naar gemeenschap

    De Graaf Florisstraat van begin jaren negentig was een andere straat dan nu. Op een foto uit het jaar 2000 met een 6-jarige Mies, valt de stenigheid van de straat op. Nog geen geveltuinen, minder kleur. Maar er waren ook voordelen: ‘Die brede stoepen waren fantastisch voor Mies.’

    De buren kenden elkaar nauwelijks. “Jarenlang leefde iedereen anoniem naast elkaar.” Dat veranderde langzaam toen bewoners zelf activiteiten gingen organiseren en de straatvereniging werd opgericht.

    Midzomernachttheater, Smaken Verschillen, Soupe Festijn, Gluren bij de Buren, Floriscoop, buurtdiners, wijnproeverijen, gezamenlijke Formule 1-avonden, kookavonden en culturele festivals: ze behoorden jarenlang tot de drijvende krachten achter het sociale leven in de straat.

    Frank en Jet stonden vaak midden in die ontwikkelingen. Jet organiseerde, verbond en bracht mensen samen. Frank zorgde voor techniek, geluid, projecties en creatieve oplossingen.

    Met als gevolg dat Mies (34) nu kan zeggen: “Als ik op bezoek kom in de straat, zijn er nog steeds mensen die mij herkennen.”

    Frank: Geluid, televisie en de Rolling Stones

    Frank bouwde ondertussen een indrukwekkende carrière op in de Nederlandse media- en muziekwereld. Met zowel Nederlandse als buitenlandse artiesten. Het had niet veel gescheeld of hij was zelfs weggekaapt door een Amerikaanse studio, waar ze eens werden rondgeleid op een vakantie. Het was er een walhalla voor technici zoals hij, maar het bijna sectarische en de harde cultuur weerhielden hem ervan op het aanbod in te gaan.

    Als geluidstechnicus werkte hij aan televisieprogramma’s, documentaires, concertregistraties, dvd-producties en geluidsmontages. “Van mijn hobby mijn werk maken is de rode draad in mijn leven,” aldus Frank. En Jet vult aan: “Een andere rode draad is dat hij zich steeds is blijven ontwikkelen.” Van geluidstechnicus naar editen; van DVD’s produceren naar video montage. Frank deed en doet het allemaal: opnames, mixages, montages.

    Vanuit de Graaf Florisstraat werkte hij onder meer voor BLØF, Anouk, Racoon, Roel van Velzen en Boris. Hij produceerde de DVD van de begrafenis van André Hazes. Zelfs de Rolling Stones kwamen op zijn pad. Via het Rotterdams Archief werkte hij mee aan het restaureren van historische opnames van het beroemde optreden van de band in het Kurhaus in 1964, nadat de verloren gewaande geluidsbanden werden teruggevonden. Frank restaureerde het geluid en zette het onder de beelden.

    Nog altijd werkt Frank aan archiefprojecten, filmfestivals en documentaires. Denk hij al aan stoppen? “Waarom zou ik? Ik vind het nog veel te leuk!” Voor wie meer wil weten over zijn werkende leven, zie zijn website: www.frankkoppelmans.nl

    Jet: verbinden, organiseren en inspireren

    Ook Jet heeft nooit stilgezeten. Na een moeilijke start in de verpleegkunde kwam ze terecht in de kinderopvang, het onderwijs en later het hoger onderwijs. Samen met studenten, bewoners en organisaties als Feyenoord werkte ze aan gezondheid, participatie en verbinding in de stad.

    Daarnaast ontwikkelde ze haar passie voor gastronomie en wijn. Wat begon als hobby groeide uit tot een serieuze opleiding. Inmiddels behaalde ze haar WSET-3 diploma, een internationaal erkende wijnopleiding, en combineerde die liefde met haar talent voor organiseren.

    Wie ooit aanwezig was bij een buurtdiner, wijnavond of culinair evenement in de straat heeft waarschijnlijk iets van haar enthousiasme meegemaakt. “Ik vind het leuk om mensen met elkaar te verbinden.”

    Jet heeft ook moeilijke tijden gekend. Ze worstelde met – naar later bleek – een intergenerationeel trauma als gevolg van de oorlogservaringen van haar vader. Ze schreef er een boek over, getiteld ‘Verborgen Oorlog’, en wist het zo een plek te geven. Wie er meer over wil weten kan kijken op haar site: www.jethouwers.nl

    De droom die werkelijkheid werd

    Toen hun kind Mies het huis uit ging, begon langzaam een nieuwe fase. Het huis werd verbouwd. Er kwam een succesvolle bed & breakfast die twaalf jaar lang gasten uit de hele wereld ontving. Ze werden superhost, maakten vrienden en genoten van de gesprekken.

    Tegelijkertijd groeide een andere droom. Meer reizen. Meer vrijheid. Meer tijd. Steeds vaker trokken Frank en Jet er met hun camper op uit. Maandenlang. Door Europa, door Noord-Afrika. Naar vrienden van vroeger, naar oude collega’s, naar nieuwe plekken. En onderweg groeide het besef dat wachten niet altijd verstandig is. “We zien steeds meer mensen om ons heen ziek worden of overlijden. Voor sommige mensen komt later niet meer.” Daar ontstond hun motto: Later is nu.

    Provence

    Aanvankelijk was het plan om volledig naar Frankrijk te vertrekken. Drie jaar lang reden ze regelmatig naar de Provence en werden steeds verliefder op de streek.

    Maar Mies vond emigreren niet zo’n fijn vooruitzicht. Tijdens een spelletje Catan riep die: doe twee huizen in plaats van emigreren. Die opmerking bleef hangen. Frank en Jet besloten opnieuw naar hun toekomst te kijken. Niet emigreren, maar verdelen. Een appartement in Rotterdam. Een huis in Frankrijk. Het beste van twee werelden.

    Een dag voor vertrek voor weer een camperreis bezichtigden ze een appartement aan de Mathenesserlaan. Ze deden een bod, en onderweg hoorden ze dat hun bod was aanvaard. Nog geen twee weken nadat hun eigen huis te koop kwam, was het verkocht. En inmiddels is ook het huis in de Provence gevonden. Met zwembad, gastenverblijf, open haard en studio. “Wie had ooit gedacht dat dit zou lukken?”

    Bye bye Graaf Florisstraat

    Nu komt een einde aan de periode van 30 jaar Graaf Florisstraat. Hoe kijken ze er naar? Wat zullen ze missen? Frank hoeft niet lang na te denken. “De mensen. De spontane ontmoetingen. Het enthousiasme van de straat in de beginjaren van de vereniging.” Jet knikt. De tijd dat er iedere week wel iets georganiseerd werd. Dat bewoners zonder nadenken een verlengsnoer door het raam gooiden voor een buurtactiviteit. Dat iedereen meedeed. “Dat gevoel van samen iets maken.”

    In corona-tijd hebben ze de enorm goede zorgen van hun straatgenoten ervaren. Ze zijn beiden enorm ziek geweest in maart 2020. “Buren gingen eten voor ons neerzetten. We voelden ons zo enorm gesteund.” Toen ze beter waren zijn ze gaan koken voor anderen met COVID, samen met Esther, Carine en Sander. “Iets uit je hart doen, dat is het mooiste wat er is”, zegt Jet.

    Maar ook zij weten dat tijden veranderen. Ze zien dat het vooral na de Corona-periode moeilijker werd, dat mensen zich meer terugtrekken en zich minder inzetten. “Neem deel aan activiteiten,” drukken ze hun straatgenoten op het hart. “En verzin zelf ook eens iets.” Bewoners: laat je inspireren door de grote verzameling aan initiatieven die deze straat al rijk is!

    Later is nu

    Op 1 juli kregen Frank en Jet de sleutel van hun nieuwe appartement. Op 20 augustus volgt de overdracht van hun huis in Frankrijk. “We hebben er belachelijk veel zin in!”, glundert Frank.

    Na meer dan dertig jaar verlaten ze de Graaf Florisstraat. Niet met verdriet, wel met dankbaarheid. Voor de buren, de herinneringen, de vriendschappen en alle avonturen die hier begonnen. En wie hen kent, weet: waar zij zijn, ontstaat vroeg of laat vanzelf weer een tafel, een goed gesprek, iets lekkers te eten met een goed glas wijn erbij en een nieuw plan.

    Wie deze levensgenieters en globetrotters wil blijven volgen, benieuwd is naar hun nieuwe airbnb in de Provence of hun camperreizen en wijn-avonturen, Jet en Frank zijn te volgen via insta: @bnbjetfrank en @winespicemusiccafe

    Frank en Jet, bedankt voor alles wat jullie de Graaf Florisstraat hebben gebracht. Geniet van het avontuur dat voor jullie ligt. Later is nu. We gunnen het jullie!

    Lees verder »

  • Zwerfvuil Bezemactie

    10 juli, 2026 • Buurt en wijk

    “Hi buren, het valt jullie vast ook op. Het zwerfafval neemt toe.”

    Zo begon Karin van Barneveld een oproepje in de Signalgroep van de straatvereniging voor een schoonmaakactie.

    Het zwerfafval neemt toe

    Inderdaad, het zwerfafval neemt toe, en niet alleen in onze buurt. De hele stad heeft er mee te maken. Er zijn verschillende oorzaken voor te noemen. Zo schiet het budget en de mankracht voor stadsreiniging structureel te kort, geeft de gemeente zelf aan. De stad wordt groter, de reinigingsdiensten krijgen meer taken, maar het budget gaat niet omhoog en er zijn personeelstekorten.

    Verder heeft de invoering van statiegeld op flesjes en blikjes een averechts effect. Op zoek naar statiegeld, halen inzamelaars vuilnisbakken leeg, zonder het vuil na hun zoektocht weer terug te stoppen. Het aantal blikjes en flesjes op straat mag dan afgenomen zijn, zo komt er ander vuil voor in de plaats. Oplossingen zijn in de maak, speciale vuilnisbakken met een aparte ruimte voor flesjes en blikjes. Of een verdere verhoging van het statiegeld naar dusdanig hoog dat niemand het meer als afval beschouwt en weggooit.

    Rommel trekt rommel aan

    Een andere oorzaak is de zogenaamde naastplaatsing. Als een vuilcontainer vol zit of als de zak niet past, wordt deze naast de container geplaatst. Hiermee wordt het een prooi voor meeuwen, of wederom de statiegeldinzamelaars.

    Ook de steeds groter wordende afhaaltrend helpt niet. Bij nadere inspectie ligt er in onze straat veel vuil in de goten en tussen de auto’s: lege afhaalzakken, styrofoam bakjes en borden, wegwerpbestek, sauszakjes en servetjes. Het is blijkbaar prettig eten onder de ruisende platanen, zelfs in een geparkeerde auto. Jammer dat de resten daarna vaak overboord gekieperd worden.

    Tenslotte geldt: rommel trekt rommel aan. Wanneer er één zak naast de container staat, wordt er makkelijker een tweede naast gezet. Is er eenmaal sprake van veel vuil op straat, dan wordt de neiging om de vuilnisbak te gebruiken kleiner, zoveel is wel aangetoond in diverse sociale experimenten.

    Vervreemd van de leefomgeving

    Uitzoomend is er wellicht ook iets groters aan de hand. De Duitse denker Hartmund Rosa benoemt in zijn boek Versnelling en Vervreemding diverse vormen versnelling en daaruit voortkomende vervreemding waaraan wij mensen in de laatmoderne samenleving ten prooi vallen. Eén daarvan is vervreemding van de ruimte. We zijn steeds minder aan de fysieke wereld gebonden en ervaren onszelf steeds minder als ruimtelijk gesitueerd, als verbonden met onze leefomgeving. Veel zaken waarvoor we vroeger letterlijk de straat op moesten, doen we nu online en ons offline leven speelt zich vaak af geconcentreerd op een paar locatie’s: thuis, werk, de supermarkt, de sportschool. Punten op een kaart waartussen we dagelijks navigeren met onze auto’s, scooters en elektrische fietsen. De tussenruimtes worden minder belangrijk, het is “fly-over” gebied wat niks meer met onze identiteit te maken heeft, het heeft ons niks meer te vertellen: we raken ervan vervreemd.

    Tien volle zakken in een uur

    De oproep van Karin viel niet in dovemansoren. Op Signal kreeg ze veel bijval waarop snel een gezamenlijke bezemactie gepland werd. Op zondag 10 mei kwamen uit diverse huizen straatgenoten tevoorschijn, die gewapend met grijpers, prikstokken en vuilniszakringen aan de slag gingen.

    Het resultaat was bepaald verbluffend: in een uur tijd waren er meer dan tien overvolle zakken vuil verzameld uit de Graaf Floris en aanliggende straten. Trots waren we op onszelf en het was nog gezellig ook. Niets leuker dan een beetje babbelen met je buren terwijl je samen de straat kuist.

    Karin wil het niet bij één ronde laten. Zij was laatst in Amersfoort en daar heeft een buurtvereniging ‘uurtje voor je buurtje’ bedacht. Samen met wie tijd en energie heeft, wordt er elke zaterdagmiddag een uurtje geprikt….
    En het resultaat: een schonere buurt. Zoiets ook in de Graaf Florisstraat en de buurt.. kleine moeite … minder ergenis… groot plezier!!! Wordt binnenkort vervolgd!

    Resonantie

    Ook bij mij raakte de opruimactie een snaar. Uiteraard was het resultaat mooi maar ook het vuilprikproces zelf ervoer ik als buitengewoon aangenaam. Was het de simpele eenvoud van het werk dat me trok? Of was het de tijdelijk hechtere verbinding die ik voelde met de stoep, de goot, de straat, de boomspiegels?

    Hoe dan ook, een weekje later trok ik er opnieuw op uit met prikker en zak, ditmaal met mijn bluetooth oortjes in. Ik luisterde naar een interview met socioloog Rosa – ja ik ben een fan – waarin hij Resonantie uitlegt, een kernbegrip in zijn werk. Resonantie is voor hem dé tegenkracht voor versnelling en vervreemding. Hij verstaat onder dit begrip diepgaandere, vertragende manieren van deelnemen aan de wereld, manieren om je met de wereld te verbinden waarbij zowel jij, als de wereld verandert.
    En verdraaid, dacht ik, dit vuilprikken is hier een vorm van. Ik vertraag, verbind me met de wereld, verander haar op een bescheiden maar toch positieve manier. Al slenterend en prikkend open je jezelf voor de wereld en die Weltöffentlichkeit straal je blijkbaar ook uit: jan en alleman knoopt een praatje met je aan en je krijgt allerlei complimentjes voor iets waarvan je zelf ook beter te wordt. Win-win-win. Kortom, ik kan het iedereen aanraden.

    Voel je je onderuitgedaagd met de hoeveelheid afval in de Graaf Floris? Loop dan de Witte van Haemstede eens in en ga naar het speeltuintje op de hoek met Aleiddistraat. Daar spelen de kinderen letterlijk in het vuil en kun je naar harte lust prikken.

    Tot snel!

    P.S. Prikkers en ringen zijn te krijgen bij de vereniging. Stuur een email naar vereniging@graafflorisstraat.nl of bel even aan bij één van de sleutelhouders.

    Lees verder »

  • In Memoriam: Marco Schrauwen

    9 juli, 2026 • Buurt en wijk

    Op 12 juni jl. overleed Marco Schrauwen in een afschuwelijk auto ongeluk op de A13. Velen uit onze straat kenden Marco als allervriendelijkste, gedreven en inspirerende wijkpunthouder van Rechtstreex in Middelland, in de Aleidisstraat. Op donderdag 16 juli is er een herdenkingsbijeenkomst voor Marco. Wees daar welkom.

    Wie zijn boodschappen bestelde bij Rechtstreex, kende Marco. En omgekeerd kende Marco al zijn klanten – iedereen bij naam. Hij was een bevlogen pleitbezorger voor gezond voedsel en een korte voedselketen. Hij deed altijd net een stapje extra: haalde voor zijn klanten ook nog extra producten in het assortiment, bezorgde de boodschappen rond bij mensen die dat zelf niet konden en tilde het zo nodig ook nog je huis binnen, en berekende later geen extra kosten door voor kleine bestellingen – mensen met een kleine beurs wilde hij niet op kosten jagen.

    Op 23 juni was de uitvaartdienst voor Marco in Bergen op Zoom. Vanuit Rotterdam was het Rachelle Eerhart – voorheen manager bij Rechtstreex en daar bevriend geraakt met Marco – die daar sprak, om zijn ouders en vriendin te laten weten hoeveel hij betekend heeft voor zoveel Rotterdammers. Ook nam zij het initiatief tot het samenstellen van een blijvende herinnering voor zijn nabestaanden. Zij kocht een leeg album waarin iedereen die dat wilde iets kon aanleveren. Zo maakten we gezamenlijk een boek vol herinneringen en lieve woorden. Zijn ouders en vriendin hebben dat zeer gewaardeerd, zo lieten ze weten in een dankkaart.

    Ook vanuit de Graaf Florisstraat e.o. leverden we een bijdrage aan dat boek. Tweemaal portretteerde de TeleGraafFloris Marco: in juli 2020 en in december 2024. Deze verhalen kwamen uitgeprint in het boek, samen met nog wat persoonlijke boodschappen van een aantal van ons en een kaartje namens de vereniging. Ook heeft de vereniging Ter Bevordering in Marco’s naam een bijdrage geleverd aan Vereniging WensAmbulance Nederland. De wens-ambulance zorgde ervoor dat Marco’s vader bij de uitvaart kon zijn.

    Op donderdag 16 juli is er een herdenkingsbijeenkomst voor Marco van 19:00 – 21:00 uur in Schiezicht, Mathenesserdijk 272b.

    Onderstaand het afscheidswoord van Rachelle Eerhart, collega van Marco bij Rechtstreex.

    Lees verder »

  • Nieuwe Buren:: Richard en Jessy Lee

    9 juli, 2026 • Bewoners

    Het is een mooie lentemorgen. De zonnestralen flonkeren tussen de kastanjebladeren de open achterramen van onze Graaf Florisstraat huiskamer binnen waar zij plotseling gezelschap krijgen van virtuoze pianoklanken vanuit een paar huizen verderop. Ludwig van Beethoven, onmiskenbaar, de Bagatelle #25 in A mineur, beter bekend als “Für Elise”, in een frivole uitvoering door een gevorderd pianospeler, voor zover een minder gevorderd pianospeler als ikzelf dat kan beoordelen. 

    Pianowoning

    Als ik enkele weken later binnenstap bij de Nieuwe Buren van een paar huizen verderop, en daar bij de geopende tuindeuren een fraaie piano zie staan, snap ik waar de muziek vandaan kwam. We zijn aanbeland op nummer 110B, bij Richard en Jessy Lee, de bespeler van de piano. 

    Jessy Lee is niet de eerste pianospeler die hier woont, zoals haar pianostemmer al opmerkte, die dit adres – net als de oudergedienden in de straat – kent als de plek waar ooit de twee vleugels stonden van markant straatgenoot Diana Van Der Jagt. De straatkrant interviewde haar 15 jaar geleden (zie pagina 11) en hier is een aardig filmpje van een huiskamerconcert dat zij gaf, nog geen 12 jaar geleden. Snel door naar de huidige bewoners: Richard en Jessy Lee dus. 

    Twijfelbuurt

    Het stel woont hier sinds 18 maart, en komt van een woning aan het Oostplein. Richard woonde daar al vijf jaar. Jessy kwam er anderhalf jaar geleden bij waarna besloten werd om een nieuwe gezamenlijke woning te gaan zoeken. De zoektocht werd grondig en methodisch aangepakt: de plattegrond van Rotterdam werd in drie zoneringen gekleurd: gewilde wijken (groen), twijfelbuurten (geel) en no-go areas (rood). 

    Subtiel verschil in zoekvoorkeur was dat Jessy vooral een leuke buurt wilde, bijvoorbeeld Rotterdam-West, en Richard een leuke straat meer belangrijk vond. Jessy nam steeds het voortouw in het Fundascrollen en boeken van bezichtigingen totdat Graaf Florisstraat 110B online kwam. Toen was het Richard die in actie schoot en een afspraak regelde: Rotterdam-West was weliswaar geelgekleurd op de kaart, een twijfelbuurt dus, maar de Graaf Florisstraat was leuk, zo wist hij al. Van de bezichtiging kwam een aankoop en na de uithuizing van vorige bewoners Noortje, Lennaert en kinderen, konden Richard en Jessy er in. Er hoefde niet substantieel geklust te worden, op schilderwerk na. De hele onderverdieping hebben ze met vereende krachten van familie en vrienden gefixt in de paar dagen die restten tussen sleuteloverdracht en de verhuizing. Meer dagen hiervoor uittrekken had niet zo veel zin, de vrije dagen van het stel waren namelijk in de weken daarvoor al opgegaan aan een vakantie door Australië, die reeds geboekt was voor dit huis in zicht kwam. 

    Richard

    Richard’s wieg stond in Overijssel, in Diepenveen, een dorp ten noorden van Deventer. Op zijn 18e verhuisde hij naar Rotterdam waar hij economie studeerde met een master in de gezondheidseconomie. Als gezondheidseconoom heeft hij tien jaar bij het RIVM gewerkt, waarna betrekkingen volgden bij de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) en de Raad voor Volksgezondheid en Samenleving (RVS). Sinds een klein jaar werkt Richard voor de KNGF, de belangenvereniging van Fysiotherapeuten. Richard en zijn collega’s behartigen de belangen van 14.000 aangesloten fysiotherapeuten richting de overheid en de zorgverzekeraars. 

    Het is Richard bekend dat hij niet de eerste gezondheidseconoom in de straat is. Zijn schuinoverbuurman, Erasmus professor Erik Schut, is een bekende van hem. Richard heeft al eens een student van Erik begeleid. 

    Jessy Lee

    Jessy Lee, afkomstig uit ’s-Gravenzande, heeft Bedrijfskunde gedaan in Rotterdam en een master Technische Bestuurskunde in Delft.  Ze is afgestudeerd in complex systems engineering, een vakgebied dat het gedrag bestudeert en ontwerpt van systemen die uit veel onderling afhankelijke delen bestaan. Je kunt het in allerlei sectoren toepassen. Zo is Jessy na haar afstuderen aan de slag gegaan bij PortXL, een accelerator van het havenbedrijf, waar ze bezig was met internationale projecten, samenwerking met andere havens en samenwerkingen met innovatieve startups met toepassingen in de haven.
    Momenteel werkt ze bij Royal FloraHolland, terug in het Westland, bij de bloemenveiling in Naaldwijk en Aalsmeer. Daar houdt ze zich als manager bezig met het verduurzamen van verpakkingen en het standaardiseren ervan, een mooie taak in een complex systeem van kwekers, producten, afzetmarkten en reguleringen. Een hele aparte wereld, maar als ik Jessy hoor praten, krijg ik het idee dat zij er behoorlijk thuis is. Als studentenbaantje heeft ze ook al drie jaar bij de veiling gewerkt, en ze weet veel van bloemen.  

    Hobbies

    Over het pianospelen van Jessy hebben we het al gehad. Onder invloed van een muzikale vader zat ze op haar zevende al op de toetsen. Eerst keyboard en later piano. Later is ze ook saxofoon gaan spelen en ze zingt. Naast Beethoven, ligt Jessy’s interesse vooral bij jazz en neo soul. Vanwege een lichtgeraakte buurvrouw, stonden de muzikale activiteiten in de vorige woning on hold. Dat hoeft hier niet. Bovenbuurvrouw Fleur – en verdere buurtgenoten zoals ik – hebben geen bezwaar, ga vooral lekker los! 

    Richard houdt ook van muziek, maar dan aan de consumptiekant. Dat is fijn uiteraard, met een vriendin als Jessy. Verder is hij fervent tennisspeler en al vele jaren actief lid van tennisvereniging LTC in Kralingen. 

    De Buurt

    Het stel was al goed bekend in Rotterdam. Richard woonde lang in Kralingen, Jessy Lee op diverse plekken in het Scheepvaartkwartier (Zalmhaventoren!) Drie jaar geleden kwamen ze elkaar tegen in het Roel Langerakpark, op het Blijdorpfestival en werden ze een stel. 

    Als woonlocatie was Rotterdam-West dan een “twijfelbuurt”, tijdens Covid werd hier veel gewandeld. Jessy liet haar haar doen op de Middellandstraat en had een tijdje café Roast als vaste werkplek. Inmiddels is de Graaf Floris het startpunt van hun wandelingen en zijn de Binnenweg en Café Steijn op kruipafstand. 

    Richard en Jessy Lee, dank voor de introductie en leuk om jullie als Nieuwe Buren te hebben. Een mooie tijd gewenst in de Graaf Florisstraat en kom vooral eens naar een borrel in het pandje!

    Lees verder »

  • Liesbeth – Doos van Pandora

    9 juli, 2026 • Geen categorie

    De hittegolf heeft de stad in een vreemde betovering gevangen. Overdag lijkt de lucht stil te hangen en smelten de uren in elkaar over. Maar wie door de Graaf Florisstraat wandelt, begrijpt waarom ik er juist nu zo graag ben. De majestueuze platanen vormen een groen gewelf waaronder de temperatuur zomaar een paar graden lager lijkt. Hun brede kruinen schenken iets wat in deze dagen kostbaarder is dan goud: schaduw.

    En eerlijk is eerlijk: er zit ook iets verrukkelijks aan deze hitte. Ze brengt me ongewild terug naar de vakanties van mijn jeugd. Zuid-Frankrijk, Griekenland – en nee, Spanje sloegen we destijds nog over vanwege het Franco-regime. Ik herinner me de felle ochtendzon, de lome middagen waarop niemand iets van je verlangde en de zwoele avonden waarop het leven zich naar buiten verplaatste. Hitte heeft de eigenaardige gave je onmiddellijk in vakantiemodus te zetten, zelfs als de wasmand nog vol zit en de agenda iets anders beweert.

    Dat vakantiegevoel wordt nog versterkt door een bijzonder boek. Van buurvrouw Nina kreeg ik tijdens een ludieke buurtactie – waarbij je een cadeau gaf aan een van je favoriete buren – Mijn Frankrijk van Bart van Loo. Wat een feest van een boek. Literatuur, cuisine, chanson en, jawel, ook een vleugje erotiek. Elke dag blader ik erin en voor even ruik ik lavendel, hoor ik een accordeon en proef ik œufs en meurette, gewoon vanaf mijn stoel onder de plataan.

    Alsof Frankrijk nog niet genoeg was, heb ik er de laatste tijd een nieuwe landenliefde bij gekregen: Zuid-Korea. Sinds Netflix me onverbiddelijk meesleept in de ene na de andere Koreaanse dramaserie, ben ik verkocht. Verhalen waarin zielsverhuizingen, eeuwenoude liefdes, paleisintriges uit de Joseon-periode en het moderne leven moeiteloos door elkaar lopen. Toen ik heerlijk zat te zwelgen bij My Royal Nemesis, met de betoverende Nam-jun en Lim Ji-yeon, dacht ik nog dat ik een verborgen pareltje hadden ontdekt. Maar Instagram bleek inmiddels ontploft: wereldwijd zijn deze jonge Koreaanse acteurs uitgegroeid tot ware sterren. Gelukkig maar. Sommige verliefdheden blijken universeel.

    Tot zover de aangename kant van de hitteverdwazing.

    Want terwijl ik geniet van de schaduw, knaagt er ook iets. Niemand kan nog serieus volhouden dat dit simpelweg ‘lekker zomerweer’ is. We lijken een kantelpunt te zijn gepasseerd. Deze hitte is niet de belofte van eindeloze mediterrane zomers, maar een waarschuwing. Soms voel ik me als de spreekwoordelijke kikker in een pan die langzaam wordt gekookt. Omdat de temperatuur geleidelijk stijgt, merkt hij niet dat het te laat is om eruit te springen.

    Op zulke momenten denk ik aan de mythe van Pandora, de eerste sterfelijke vrouw. De goden hadden haar overladen met gaven: schoonheid, overtuigingskracht, nieuwsgierigheid en muzikaliteit. Als huwelijksgeschenk kreeg zij van Zeus een geheimzinnige doos – vaak een ‘doos van Pandora’ genoemd, al was het oorspronkelijk een kruik – met de uitdrukkelijke waarschuwing die nooit te openen. Maar haar nieuwsgierigheid bleek sterker. Toen zij het deksel optilde, ontsnapten alle rampen en ellende de wereld in. Pas toen zij de doos weer wist te sluiten, bleef er nog één ding achter: de hoop. Of die hoop een troostprijs is of juist de grootste beproeving, daar twisten filosofen al eeuwen over.

    Misschien is dat wel precies wat ons nu rest. Niet de hoop dat alles vanzelf weer wordt zoals vroeger, maar de hoop die ons in beweging zet. De hoop die ervoor zorgt dat we blijven planten, blijven zorgen, blijven kiezen. Ondertussen zoek ik op de warmste dagen dankbaar de schaduw van onze platanen op. Want zelfs in een veranderende wereld is een koele straat soms al een klein wonder.

    Lees verder »

  • Geslaagd!

    9 juli, 2026 • Buurt en wijk

    Ook dit jaar weer een heel aantal geslaagden, 4 stuks, voor zover wij konden nagaan althans. Nina ging langs voor een presentje namens de vereniging en een interview (klik op de plusjes)

    Na zes jaar op het Erasmiaans Gymnasium is het moment daar: Elsa van der Meer is geslaagd. Hoewel ze wat verderop woont, kon ze niet in deze rubriek ontbreken. Ze woonde immers voorheen in de Graaf Florisstraat; het gezin verhuisde een kleine tien jaar geleden naar de ‘s Gravendijkwal, toen het wat krap werd op de bovenverdieping met nog een zusje en broertje erbij. Haar vader was jarenlang hoofdredacteur van de TeleGraafFloris en één van de mede-initiatiefnemers van Samen Slim Rijden Middelland. Genoeg banden dus nog met de straat en de vereniging.

    Dubbel vakkenpakket

    Hoe voelt dat nou, geslaagd zijn? Een mooie mijlpaal, al kijkt ze stiekem misschien nog wel meer uit naar wat er ná de zomer gaat gebeuren. Daarover zo meer.

    Toen Elsa destijds een middelbare school moest kiezen, viel haar oog al snel op het Erasmiaans. “Tijdens de open dag hing er een leuke sfeer. Dat gaf voor mij de doorslag.”

    Ze kijkt met plezier terug op haar schooltijd, al hoorde daar ook de nodige prestatiedruk bij. “Je krijgt wel vaak te horen dat je tot de slimste één procent behoort. Dat zorgt soms voor extra druk om het goed te doen.” Gelukkig stonden daar ook inspirerende docenten tegenover. “Vooral de geschiedenisdocenten gaven ontzettend enthousiast les. Daardoor ging het vak echt leven.”

    Elsa koos uiteindelijk voor een combinatie van de profielen Natuur & Techniek en Natuur & Gezondheid. Op haar vakkenlijst stonden biologie, natuurkunde, scheikunde, wiskunde B, Grieks, geschiedenis, beeldende vorming en kunst. Hoewel ze koos voor een dubbel bèta pakket, waren het juist geschiedenis en kunst die haar favoriete vakken werden.

    Reizen door de geschiedenis

    Bij een gymnasium hoort natuurlijk ook een reis naar Griekenland. In de vierde klas trok Elsa met haar klas door de Peloponnesos, waar de lessen uit de geschiedenisboeken ineens tastbaar werden.

    Na de examens volgde opnieuw een reis, dit keer iets noordelijker. Samen met vrienden stapte ze op de trein richting Bratislava en Wenen. “Het is leuk om na zo’n intensieve examenperiode samen op pad te gaan.”

    Eerst naar Noorwegen

    Waar een deel van haar leeftijdgenoten na de zomer direct aan een studie begint, kiest Elsa bewust voor iets anders. Half augustus vertrekt ze naar een volkshogeschool in Noord-Noorwegen. Vier maanden lang woont ze daar intern, deelt ze een kamer, gebruikt ze gezamenlijke badkamers en draait ze mee in het dagelijkse leven op de school.

    “Je leert er ook op jezelf wonen. Je hebt huishoudelijke taken, maar koken hoeft gelukkig niet.” Het bijzondere aan een Noorse volkshogeschool is dat je een hobby als hoofdvak kiest. Voor Elsa was de keuze eenvoudig: klimmen.

    Steeds een stapje moeilijker

    Boulderen is namelijk de sport waar Elsa helemaal haar energie in kwijt kan. Ze is vaak te vinden op een bouldermuur bij Monk. En deze zomervakantie, nog voordat ze naar Noorwegen vertrekt, gaat ze een klimtrip maken naar Fontainebleau in Frankrijk; een reis georganiseerd vanuit Monk.

    Wat haar zo aanspreekt? “De uitdaging. Je probeert steeds routes die net iets moeilijker zijn.” Inmiddels klimt ze routes van niveau 6b en 6c. Dat is al van een behoorlijk niveau. De schaal loopt uiteindelijk door tot 9a, maar dat is echt voor de pro’s. Voor een amateur is ze dus al erg goed. En gelukkig ligger er ook nog genoeg uitdagingen te wachten.

    Stilzitten is sowieso niet haar sterkste kant. Dat speelt ook mee in haar studiekeuze.

    Geschiedenis of scheikunde?

    Na haar tussenjaar wil Elsa gaan studeren, al weet ze nog niet precies wat. Geschiedenis trekt haar vanwege de verhalen en de context achter gebeurtenissen. Tegelijkertijd spreekt scheikunde haar ook aan. “Ik zie mezelf later liever in een laboratorium werken dan de hele dag op een kantoor.”

    Gelukkig voelt ze niet de druk om dat nu al precies te weten. “Je komt er vanzelf wel achter wat bij je past. Dat is voor iedereen anders.” Een nuchtere conclusie van iemand die net haar gymnasium heeft afgerond en straks letterlijk nieuwe hoogten gaat opzoeken in Noorwegen.

    Eén ding is duidelijk: jij komt er wel, Elsa! Ga lekker ontdekken en stippel je eigen pad uit. De hoogte in of met beide benen op de grond. Alles is goed. Als je maar trouw blijft aan jezelf. Ook dat is je wel toevertrouwd.

    Ook voor Tamar Reitsma zit haar middelbareschooltijd erop. Ze deed dit jaar eindexamen op het Wolfert Dalton en kijkt met een goed gevoel terug op de afgelopen jaren. “Ik heb er een prima tijd gehad.”

    Ze begon haar schooltijd nog in het oude gebouw, maar maakte de verhuizing naar de nieuwbouw mee. Een mooie afsluiting van een periode waarin ze koos voor de profielen Natuur & Gezondheid en Natuur & Techniek, aangevuld met Duits.

    Toch waren niet alle vakken even geliefd. “Biologie vond ik veruit het leukst.” En het minst leuke? “Zonder twijfel natuurkunde. Ik ben heel blij dat ik dat nooit meer hoef te doen.”

    Een keuze die steeds duidelijker werd

    Na de zomer begint Tamar aan de Pabo in Rotterdam. Dat was niet altijd vanzelfsprekend. Ze twijfelde lange tijd tussen de Pabo en Social Work in Leiden. Uiteindelijk gaf één ervaring de doorslag.

    Tijdens een meeloopdag in een kleuterklas zag ze hoe kinderen leren, spelen en reageren op een enthousiaste leerkracht. “Ze bleven gewoon lekker knuffelen.”

    “Ik kan goed met kinderen omgaan.” Dat blijkt ook uit haar ervaring als oppas. Heel wat kinderen in de Graaf Florisstraat en omgeving kennen Tamar al. Onder andere bij de gezinnen van Hanneke en Olivier en Lisanne en Joost was ze een vertrouwd gezicht.

    Wat haar aanspreekt in het onderwijs is niet alleen het lesgeven. “Ik vind het leuk om moeilijke dingen, zoals rekenen, op een leuke manier uit te leggen. En je ziet kinderen zich echt ontwikkelen.
    Op die leeftijd zijn het net sponsjes; ze nemen alles in zich op”, zegt haar vader (zelf leerkracht).

    Ook de afwisseling spreekt haar aan. “De gastlessen op de basisschool vond ik vroeger altijd leuk. Bijvoorbeeld als de politie langskwam.”

    Een zomer vol reizen

    Na de examens is het tijd voor ontspanning. Eerst gaat Tamar drie dagen naar haar zus in Duitsland. Daarna volgen vakanties met haar ouders én met een vriendin naar Frankrijk en Italië.

    Maar daar blijft het niet bij. Samen met vriendin Iris vertrekt ze ook nog op interrail. De route voert onder andere langs Berlijn, Boedapest en Bologna. In Interlaken staat bovendien een flinke wandeling door de Zwitserse bergen op het programma. Een mooie beloning na een intensief examenjaar.

    Nog even thuis

    Hoewel na de zomer een nieuwe fase begint, blijft Tamar voorlopig gewoon thuis wonen. Ze is tenslotte pas zestien jaar. Daardoor blijft er ook genoeg tijd over voor haar hobby’s, volleybal en afspreken met vrienden. En nu haar oudere zus Laila uit huis is, is er thuis ineens een onverwacht voordeel. “Ik heb geen concurrentie meer in de koektrommel of als er lekker eten op tafel staat.”

    Nog één keer terug naar school

    Helemaal afscheid nemen van het Wolfert Dalton hoeft nog niet. De examenreis naar Griekenland staat nog op de planning, gevolgd door de diploma-uitreiking op 9 juli en natuurlijk het jaarboek. Daarna begint een nieuw hoofdstuk.

    Met haar enthousiasme voor kinderen, haar ervaring als oppas en haar overtuiging dat leren vooral leuk moet zijn, lijkt Tamar helemaal op haar plek op de Pabo. Misschien staat er over een paar jaar wel ergens in Rotterdam een juf voor de klas die ooit zelf opgroeide in de Graaf Florisstraat.

    Met een brede glimlach opent Amy van den Hoven de deur van haar nieuwe huis aan de Graaf Florisstraat. De 17-jarige – in oktober wordt ze 18 – heeft haar vwo-diploma binnen. Zonder herexamen. En daar is ze eerlijk gezegd best opgelucht over. “Het was nog spannend, vooral wiskunde. Ik dacht echt dat ik dat examen slecht had gemaakt.” Dat bleek gelukkig mee te vallen. Het diploma is binnen en daarmee kan een nieuw hoofdstuk beginnen.

    Vrije School

    Amy zat op de Rudolf Steinerschool, een bewuste keuze. “Er is veel aandacht voor het individu en voor creativiteit. Dat sprak me heel erg aan.” Die creativiteit zat niet alleen in de kunstvakken. Twee keer per week stonden vakken als koken, textiel, houtbewerking, metaalbewerking, keramiek of tekenen op het programma. In de vijfde kwam daar dans bij, iets waar Amy ook buiten school al veel plezier aan beleefde. De Vrije School heeft ook wel een beetje een ouderwetse kant. “Met een krijtje op het bord en veel met de hand schrijven.” En natuurlijk euritmie, de karakteristieke  ‘beweegmeditatie’ van het vrijeschoolonderwijs.

    Ze koos het profiel Cultuur & Maatschappij, aangevuld met biologie en wiskunde B. Daarnaast volgde ze Kunst Algemeen, waarin kunstgeschiedenis een belangrijke rol speelde.

    Studeren… maar eerst de wereld ontdekken

    Zoals zoveel eindexamenleerlingen staat Amy voor een lastige keuze. Niet omdat ze nergens belangstelling voor heeft, maar juist omdat ze heel veel interessant vindt.

    “Ik had eigenlijk geen lievelingsvak. Geschiedenis en aardrijkskunde vond ik allebei leuk, maar eigenlijk vond ik alles wel interessant. Daardoor is een studie kiezen juist lastig.”

    Culturele antropologie trekt haar op dit moment het meest. Of dat in Utrecht of Leiden wordt, weet ze nog niet. Sterker nog: eerst komt er helemaal geen studie. Amy neemt een tussenjaar. Het plan? Eerst een paar maanden flink werken en sparen, daarna met een paar vriendinnen naar Zuidoost-Azië. Reizen, nieuwe culturen ontdekken en misschien ergens een tijdje vrijwilligerswerk doen. “Alleen… ik heb eigenlijk nog geen idee hoe je zoiets precies regelt.” Dat hoort misschien ook wel een beetje bij een tussenjaar.

    Wat ze verder wil doen in haar leven? ‘Geen flauw idee nog. De rest van mijn leven blijven reizen lijkt me leuk.’ Amy heeft al veel gereisd. Vooral in Europa, maar ook heeft ze met het gezin mooie reizen gemaakt naar Namibie en Sri Lanka. Nou, een baan waarbij je veel kan reizen wellicht? Benieuwd waar Amy over een paar jaar staat…

    Meer tijd voor leuke dingen

    Het examenjaar stond vooral in het teken van leren. Dat kon ze fijn doen in haar nieuwe kamer aan de Graaf Florisstraat. Maar ook zat Amy regelmatig in de bibliotheek om zich goed te kunnen concentreren. En dan heeft ze meteen een tip voor haar straatgenoten. “De bibliotheek in Schiedam is echt prachtig. Heel rustig, veel hout, planten, een glazen dak… een fijne plek om te studeren. Je bent er in twintig minuten fietsen.”

    Nu de examens achter de rug zijn, is er eindelijk weer tijd voor andere dingen. Tekenen, boulderen en natuurlijk afspreken met vriendinnen. Ook haar jongere zusje Sacha – net vijftien geworden – profiteert daarvan. “Hopelijk hebben we nu weer wat meer tijd om leuke dingen samen te doen. Het afgelopen jaar was ik eigenlijk alleen maar aan het leren.”

    Een zomer vol plannen

    Vervelen zal Amy zich deze zomer niet. Een week na dit interview stapt de hele familie aan boord van een zeilboot om de tachtigste verjaardag van haar opa te vieren. Daarna volgen vakanties naar Frankrijk, Spanje en een wandeltrip in Duitsland.

    Tussendoor wil ze veel werken om haar reis te kunnen bekostigen. Binnenkort loopt ze een proefdag bij Lillith aan de Nieuwe Binnenweg.

    “Maak je niet te veel zorgen”

    Als ze één advies mag geven aan jongere leerlingen uit de straat, hoeft ze daar niet lang over na te denken.

    “Maak je niet te veel zorgen. Je bedenkt van tevoren vaak allerlei rampscenario’s over school. Ik dacht ook altijd dat het veel slechter ging dan uiteindelijk het geval was.” Zoals bijvoorbeeld dat eindexamen wiskunde! Een geruststellende boodschap van iemand die het net zelf heeft meegemaakt.

    Oppas gezocht?

    Tot slot nog een buurtbericht. Amy laat weten dat ze beschikbaar is voor oppaswerk. Dus ouders in de Graaf Florisstraat die een betrouwbare, rustige en inmiddels geslaagde oppas zoeken: weet haar te vinden! Wacht niet te lang, want met een tussenjaar, een verre reis en een volle agenda zou ze zomaar snel volgeboekt kunnen zijn. Ik tip haar dat mede-geslaagde Tamar twee leuke oppas adressen achterlaat als ze de komende vier maanden op reis is. Zou misschien zomaar heel goed kunnen uitkomen voor alle betrokkenen…

    Amy, van harte gefeliciteerd en heel veel geluk!

    Ze is 16 jaar, wordt in september 17 en heeft net haar havo-opleiding aan Theater Havo/vwo afgerond. Terwijl hond Yuki enthousiast mijn tenen likt en poes Totoro ook een aai komt halen, vertelt ze over school, haar liefde voor kunst en geschiedenis, en haar plannen voor de toekomst.

    Aanvankelijk had Rosa gekozen voor het Wolfert Tweetalig. Maar ze voelde zich er niet op haar plek. “Ik had daar geen aansluiting met de andere leerlingen.” De overstap naar Theater Havo/vwo bleek een schot in de roos. “Ik had er op de eerste dag meteen vrienden. Toen wist ik eigenlijk direct dat ik de goede overstap had gemaakt. De school is klein, je kent bijna iedereen en iedereen durft zichzelf te zijn. Dat vind ik heel fijn.”

    Creativiteit als uitlaatklep

    Op haar school kies je behalve voor de traditionele vakkenpakketten ook een creatieve richting binnen het kunstprogramma: film, beeldende kunst of vormgeving. Daar krijg je dan zes uur per week les in. Rosa koos voor vormgeving, en daarbinnen koos ze voor fashion. “Daar kon ik het meeste van mezelf in kwijt.” Maar ze gebruikte ook film om zich te uiten. Voor een project maakte ze een ‘making of’ van klasgenoten die aan het werk waren. Tijdens de jaarlijkse expositie werden de projecten vertoond in het Hofpleintheater. Dat was heel tof.

    Waarom kinderen zo graag naar Paw Patrol kijken

    Naast haar creatieve vakken koos ze het profiel Natuur & Gezondheid. Voor haar profielwerkstuk dook ze in het onderwerp: kinderseries. “Ik onderzocht hoe series als Paw Patrol en CoComelon zo verslavend worden gemaakt.” Daarvoor verdiepte ze zich in psychologie. Ze ontdekte dat de combinatie van felle kleuren, harde geluiden en razendsnelle beeldwisselingen invloed heeft op de aanmaak van dopamine en cortisol.

    “Voor jonge kinderen gaan die beelden eigenlijk veel te snel. Hun hersenen kunnen dat nog niet goed verwerken. Dat kan stress veroorzaken, terwijl de dopamine juist zorgt dat ze willen blijven kijken.” Gelukkig zijn er volgens haar ook alternatieven. “Series als Buurman & Buurman, Nijntje of Stip & Vlek hebben veel rustiger beelden. Dat is beter voor jonge kinderen.”

    Frans, geschiedenis en biologie

    Hoewel ze uiteindelijk een natuurprofiel koos, waren Frans en geschiedenis haar favoriete vakken. “Ik had ze eigenlijk graag als examenvak willen kiezen, maar dat paste niet in mijn rooster.” Rosa is drietalig opgegroeid door een Nederlandse moeder, een Franse vader en ouders die onderling Engels spreken. Geen eindexamen dus nodig, dat Frans zit bij haar wel goed.

    Geschiedenis vindt ze fascinerend. “De wereldoorlogen liggen eigenlijk helemaal niet zo ver achter ons. En ook de Griekse mythologie vind ik ontzettend interessant.”

    Van de exacte vakken vond ze biologie het leukst, vooral alles wat met flora en fauna te maken heeft.

    Op naar het vwo

    Na de havo wil ze graag doorstromen naar het vwo, het liefst op haar huidige school. “Alleen is er op dit moment waarschijnlijk geen plek. Als iemand blijft zitten, kan ik misschien alsnog door.”

    Daarom kijkt ze ondertussen ook naar andere scholen, zoals het Lyceum Vos. De zoektocht verloopt niet altijd eenvoudig. “Veel scholen stellen toch extra eisen, terwijl dat eigenlijk niet mag.”

    Een Franse zomer

    De komende weken hoeft ze zich gelukkig niet met school bezig te houden. Eerst vertrekt ze met haar ouders voor drieënhalve week naar Frankrijk, waar ze onder meer verblijven in het vakantiehuis van haar oma. Daarna gaat ze nog zes dagen naar Parijs met haar beste vriendin Nora, die ze al kent sinds de Montessori-basisschool. “We slapen bij vrienden van mijn ouders en ik ga haar mijn favoriete plekken van Parijs laten zien.” Die Nora boft maar met zo’n goed ingevoerde gids! De Eiffeltoren en de Sacré-Cœur staan natuurlijk op het programma, maar vooral de wijk waar haar oma vroeger woonde kent ze op haar duimpje.

    Durf te kiezen wat bij je past

    Voor beginnende middelbare scholieren heeft Rosa twee tips. “Neem altijd je agenda mee en schrijf je huiswerk op. ‘Het stond niet op Magister’ is echt geen excuus.”

    Maar misschien nog belangrijker: “Wees niet bang om van school te wisselen als je voelt dat je ergens niet op je plek zit. Dat heb ik gedaan en dat was de beste keuze die ik kon maken.”

    Toekomst

    Na het vwo denkt ze aan een creatieve vervolgopleiding. Fashion staat hoog op haar lijstje, maar ook het ambacht van goud- en zilversmid spreekt haar aan. “Een vriendin van mijn vader is goudsmid. Zij heeft zelfs de trouwringen van mijn ouders gemaakt.” Ook studeren in Frankrijk sluit ze niet uit. Een nicht van haar bouwt daar gitaren en violen. “Dat lijkt me ook heel bijzonder.”

    Graaf Florisstraat

    Over de Graaf Florisstraat hoeft ze niet lang na te denken. “Het is een fijne plek. Alles is dichtbij: school, Rotterdam Centraal, het centrum. Ik loop in een kwartier naar school.” Alleen die pluisjes van de platanen mogen wat haar betreft verdwijnen. “Ik heb geen hooikoorts, maar ik heb er toch altijd last van.” En de buren? “Die zijn gelukkig hartstikke leuk.” Ze zit voorlopig dus nog wel goed. Hopelijk kan ik over twee jaar terugkomen om haar te feliciteren met het volgende diploma. Zet ‘m op Rosa!

    Lees verder »

  • Sulai Naji

    29 maart, 2026 • Bewoners, Buurt en wijk

    Het is een doodnormale lesdag voor mij wanneer ik Sulai voor het eerst op een donderdag ontmoet in het wijkpaleis. Spontaan lunchen we samen, vakidioten onder elkaar, brabbelend over de effecten van ademhaling en de muziekscene.

    Sulai ruikt naar leer, een beetje rook en een niet te omzeilen Italiaanse geur, die me aan Italië en mijn vader herinnert. Hij is serieus maar open, intuïtief; intens maar niet bedreigend.
    We zien elkaar in de aankomende maanden tussen het werk door — maar altijd vluchtig.

    Misschien wel een jaar later kruisen onze wegen elkaar weer, vlak na een ingrijpende gebeurtenis in mijn leven — en Sulai biedt mij aan te helpen. Daar sta ik dan, niet als coach maar als coachee, een rol die ik tegenwoordig te weinig inneem.

    Sulai begeleidt me in een intens traject met geduld, empathie en vooral heel veel vertrouwen in mij. Wij ademen, ik tril, ik huil, ik laat spanning los. Het gaat diep, is verschrikkelijk en tegelijkertijd bevrijdend. Wanneer ik schrik, blijft hij rustig, straalt veiligheid uit. Waar kennis je helpt context, gevolg en oorzaak te begrijpen, zorgt voelen en doen voor het plaatsen en uiteindelijk kunnen verwerken.

    Sulai en ik leren elkaar beter kennen: hij vertelt over zijn jeugd in Somalië, als zoon van een Italiaanse moeder en een Somalische vader. Een jeugd die wordt overschaduwd door kindermishandeling, oorlog en uiteindelijk de vlucht naar Yemen. Hij vertelt over zijn tijd in Nederland als vluchteling, hoe hij niet mocht werken of studeren en de ervaren misgunst.
    Uiteindelijk, na negen jaren in onzekerheid en zonder verblijfsvergunning, kan hij opleidingen volgen en haalt hij zijn papieren als therapeut voor EMDR, hypnotherapie, ademhaling en traumarelease.

    Sulai maakt de switch van iemand die hulp nodig heeft tot degene die hulp verleent.

    Wat hem motiveert?

    In alles wat Sulai doet, staat één idee centraal: de ervaring van trauma draagt niet alleen pijn, maar ook het potentieel voor kracht, inzicht en groei. Volgens hem moet de focus binnen de zorg gelegd worden op de kracht van de cliënt in plaats van de tekortkomingen. Hij zelf heeft zorg binnen de GGZ leren kennen en werd gediagnosticeerd met PTSS. En toch weigert Sulai zich neer te leggen bij een passieve slachtofferrol. Hij bepaalt voor zichzelf dat hij niet zijn diagnose is, alleen er tijdelijk last van heeft.

    Als een van de begeleiders van een supportgroep binnen Zorgvrijstaat wil hij de groei benadrukken die mensen hebben doorgemaakt na blootstelling aan een traumatische ervaring. Het bijzondere aan het concept: de acht deelnemers van de supportgroep zijn ook tegelijkertijd de coaches. Ieder persoon heeft een eigen hulpvraag maar ook een eigen expertise.
    Zo zitten er momenteel naast Sulai een yogadocent en een ervaringsdeskundige op letselherstel in de groep. Iedereen heeft een kracht en kan kennis doorgeven, zelfs als diegene een eigen zorgvraag heeft.
    Zodra deze groep ‘uitbehandeld’ is, is er ruimte voor een nieuwe besloten groep; Sulai doet de intakes één-op-één om voor een goede groepsdynamiek te zorgen.

    Naast de groepssessie behandelt Sulai ook individueel — zoals hij dit bij mij heeft gedaan. Als ik hem vraag wat Sulai wenst voor de toekomst van onze wijk, geeft hij aan dat we er goed aan doen om nog meer voor elkaar te zorgen, van elkaar te leren en ervaringen uit te wisselen.

    Hoe mooi zou het zijn als we ook weer meer in het dagelijkse leven menselijke interacties kunnen bekijken vanuit Sulai’s perspectief, hiërarchieën opbreken en mensen waarderen om wie ze geworden zijn door alles wat ze hebben meegemaakt. Juist in die ervaringen ontstaan veerkracht, inzicht en verborgen kracht — een transformatie die Sulai zelf heeft ondervonden en daarom mogelijk kan maken voor anderen.

    “There’s a crack in everything. That’s how the light gets in” – Leonard Cohen

    Voor alles wat je doet en laat zien: dankjewel, Sulai.

    Sulai Naji (1981) is een Nederlands-Somalische therapeut voor EMDR, hypnotherapie, ademhaling en traumarelease. Wil je contact opnemen voor een 1-op-1-consult of de supportgroep, dan kun je mailen naar sulai.naji81@gmail.com.

    Lees verder »

  • Corrie van het Dierenlandje

    28 maart, 2026 • Bewoners, Buurt en wijk, Kinderen

    Energiek, recht voor z’n raap en met een groot hart voor iedereen die het nodig heeft: dat is Corrie Hoogenboom, geboren en getogen Middellander en al 19 jaar betrokken bij het Dierenlandje aan de Duivenvoordestraat. „Saamhorigheid en verantwoordelijkheid voor je medemens – dát wil ik doorgeven,” zegt ze. Op een zonnige zaterdagmorgen strijk ik met haar neer in het Oostervant voor een interview.

    Van schoonmaakproject naar sociale spil

    Het Dierenlandje ontstond vanuit een praktisch doel: de wijk schoner maken. De basis werd bijna twintig jaar geleden gelegd door familievriend Cor van der Hoek en Corrie’s ouders. In die tijd werkte Cor aan het project Jobsscore waarbij mensen met een verslavingsachtergrond de wijk in gingen om schoon te maken en vuilnisbakken te legen. Haar beide ouders werkten als vrijwilligers bij Jobsscore. Via contacten met stadsmarinier Jur Verbeek kwam Cor uiteindelijk terecht op het terrein dat later het Dierenlandje zou worden. Corrie ondersteunde de drie vanaf het eerste uur.

    Al snel ontstonden er samenwerkingen met instanties. Via een contact bij de kinderbescherming kwamen jongeren met taakstraffen helpen op het terrein: schoffelen en schoonmaken. „Iedereen verdient een tweede kans,” vindt Corrie. Ze herinnert zich die keer dat er een hele groep kwam, allemaal jongens en één meisje erbij. “Nou, dan gaan die jongens hard werken, hoor!”

    Het contact met de kinderbescherming verwaterde en viel droog, maar andere activiteiten breidden zich uit op het Dierenlandje. Het initiatief groeide gestaag. Waar eerst alleen werd gewerkt aan een schone wijk, ontstond steeds meer aandacht voor sociale verbinding. „We zagen dat er meer nodig was dan alleen schoonmaken,” vertelt Corrie. „Mensen hadden behoefte aan contact, aan een plek om samen te komen.”

    Levenswerk

    Corrie’s vader maakte er zijn levenswerk van toen hij 17 jaar geleden weduwnaar werd. En toen Corrie’s vader vijf jaar geleden plots overleed, werd haar betrokkenheid definitief een levensmissie.

    „Ik heb hem op zijn sterfbed beloofd dat ik hiermee door zou gaan,” zegt ze. „En dat heb ik gedaan. Ik hoop nog 30 jaar in goede gezondheid door te kunnen gaan.” Naast haar baan in het basisonderwijs staat ze vrijwel dagelijks op het terrein. Waarom ze dat doet? „Dit is mijn uitlaatklep. Als ik iemand kan laten lachen, dan is mijn dag goed.”

    Een geboren regelaar met een groot hart

    Wie Corrie spreekt, merkt het meteen: stilzitten is niets voor haar. “Het organiseren zit me wel in het bloed,” zegt ze lachend. Al op jonge leeftijd zette ze straatfeesten op in de straat waar ze opgroeide. „We hadden van de gemeente een ‘om niet huisje’ gekregen, een soort buurthuisje voor 75 gulden per maand. Daar organiseerden we van alles: knutselmiddagen, koffie voor volwassenen, activiteiten voor kinderen.”

    Zelfs optredens kwamen voorbij. „We hebben ooit als kinderen t-shirts gemaakt, bedrukt met foto’s van kinderen uit de buurt. We hadden ook een dans bedacht en mochten in die t-shirts optreden in Ahoy voor de burgemeester. Dat vergeet ik nooit meer.” Diezelfde energie zie je vandaag nog terug op het Dierenlandje.

    Ook buiten het Dierenlandje is Corrie een aanpakker. Ze voedde haar zoon vanaf zijn 3e in haar eentje op. Ze werkt al haar hele leven in het basisonderwijs en werkt al 29 jaar op dezelfde school in Crooswijk. Begonnen als klassenassistent, nu werkzaam als leraarondersteuner, twee dagen bij een groep 7 en drie dagen bij een groep 8. En als er zieken zijn, draait ze zo’n klas in haar eentje. Geregeld komen er kinderen van die school ook langs bij het Dierenlandje.

    Voor Corrie zelf voelt het als een logisch vervolg van haar opvoeding. Ze groeide op met haar ouders en zusje in de Snellinckstraat, een straat met maar liefst 15 verschillende nationaliteiten. „Wij hadden het thuis niet breed, maar mijn ouders hielpen altijd anderen. En omgekeerd hielpen onze buren ons weer. Dat heb ik meegenomen.”

    Haar moeder belandde al op jonge leeftijd in de WAO door een ongeluk. Haar vader werkte eerst op de vaart en daarna in de haven. Het was hard werken. In de tijd van de havenstakingen wilde haar vader doorwerken, want hij voelde een verantwoordelijkheid naar zijn gezin. Maar de stakende havenarbeiders beletten het anderen om door te werken en zo kwam haar vader zonder loon thuis te zitten. De buren sprongen toen bij door het eten voor ze te regelen. Dat naar elkaar omzien heeft ze dus met de paplepel ingegoten gekregen.

    Bruisende plek vol activiteiten

    Op het Dierenlandje worden vrijwel het hele jaar door activiteiten georganiseerd. Het is een veilige ontmoetingsplek voor iedereen, ook voor mensen uit andere buurten. Het is een plek waar niemand wordt buitengesloten.

    De ouderen uit de buurt die niet goed ter been zijn, komen hier bij elkaar voor ontmoeting en een kop thee of koffie. “Dan zijn ze er toch even uit en hebben contact met anderen.”

    Voor kinderen zijn er op de woensdagmiddag, in weekenden en vakanties sport- en spelmiddagen, knutselactiviteiten, kookmiddagen (“allemaal halal”), en seizoensfeesten zoals Halloween, Sinterklaas en Kerst. In de zomer pakt Corrie groots uit. „Dan hebben we elke week iets: zwemmen, een waterspeelgroep, een grote glijbaan met schuimkanon, schildermiddagen en kookactiviteiten.”

    „Ik ben misschien een beetje een controlfreak,” zegt ze met een lach. „Maar alles moet gewoon goed geregeld zijn.”

    Een van de hoogtepunten is de kinderkermis, waar soms wel 100 tot 150 kinderen op afkomen. Het afsluitende feest trekt zelfs rond de 200 bezoekers. Het absolute hoogtepunt? De zomercamping. „Twee weken lang kamperen, met ontbijt, lunch en avondeten. Voor jong en oud,” vertelt Corrie trots. „Vaak doen hele gezinnen mee.” Voor veel deelnemers is het een unieke ervaring. „Niet iedereen kan op vakantie. Dan is dit echt iets bijzonders.”

    Ze straalt als ze vertelt over kinderen die terugkomen. „Sommigen kwamen hier vroeger spelen en komen nu met hun eigen kinderen. Dat is toch prachtig?”

    Naast plezier is er ook aandacht voor ondersteuning. Het Dierenlandje helpt gezinnen die het financieel moeilijk hebben, met eten, drinken en bijvoorbeeld pakketten rond de feestdagen. Ook is er vraag naar huiswerkbegeleiding en een luisterend oor. „Als mensen problemen hebben, proberen we ze door te verwijzen naar de juiste instanties.”

    Samenwerking met Huize Middelland

    Het Dierenandje begon als een initiatief zonder rechtsvorm, in het stenen gebouwtje dat van de deelgemeente was. Maar inmiddels zijn de deelgemeenten opgeheven. Formeel is nu de gemeente verantwoordelijk, ook voor het beheer van de speeltuin en het gras eromheen. Maar in de praktijk onderhouden Corrie en de vrijwilligers het terrein.

    Naast het hoofdgebouw kwamen er drie blokhutten bij, met een keuken en opslag voor een steeds uitbreidend arsenaal aan speeltoestellen, tenten, een springkussen, bingo spullen, tafels, stoelen, party tenten, spelletjes en ga zo maar door.

    In samenwerking met onder andere Huize Middelland kreeg het initiatief een stevigere basis. Inmiddels is er een stichting met een bestuur. Corrie zelf is penningmeester en tevens beheerder van het terrein. Zij runt het gebeuren met een schare betrokken vrijwilligers: Miranda, An, Hans, Kasia, Rabia. En ook familieleden komen regelmatig helpen.

    „We zijn op een gegeven moment aangesloten bij Huize Middelland, maar wilden wel onze eigen identiteit behouden,” legt Corrie uit. „Je staat samen sterker, maar moet wel jezelf blijven.”

    Die samenwerking bracht ondersteuning, kennis en nieuwe verbindingen met zich mee. „We helpen elkaar, leren van elkaar. Soms botsen ideeën, maar dat hoort erbij.” Ook via deze samenwerking kwamen er nieuwe contacten tot stand, zoals met andere wijkinitiatieven. Geregeld verwijst Corrie mensen door naar Thuis in West.

    Wij leenden vanuit de vereniging Ter Bevordering speelmateriaal bij het Dierenlandje bij onze straatfeesten. En Corrie en haar vrijwilligers staan net als vrijwilligers van de andere Huize Middelland-plekken te helpen bij het Branco Festival en het Winterwijkfeest. Dit jaar bestaat Huize Middelland 10 jaar, extra feestelijk dus. Corrie is al gevraagd om de bingo te verzorgen op het Branco Festival.

    Zware klap: brand verwoest bijna alles

    De toewijding van Corrie en haar vrijwilligers werd onlangs zwaar op de proef gesteld. Op 12 december 2025 brak er brand uit. „Binnen een paar uur was bijna alles weg. Speelgoed, tafels, spullen voor activiteiten… 95 procent is verloren gegaan door de brand en door rookschade.”

    De oorzaak is nog onduidelijk, maar waarschijnlijk was het vuurwerk. Tot overmaat van ramp bleken het gebouw en de blokhutten niet verzekerd. Na het gesprek lopen we erheen en laat ze me de schade zien. Het is treurig om te zien. Het vuil begint zich op te hopen, ondanks dat het terrein nu dicht is.

    Toch denkt Corrie geen moment aan stoppen. „We gaan door. Deze plek is te belangrijk. We bouwen het gewoon weer op. Stap voor stap.” Ze is al in de weer om sponsoren te benaderen en hoopt nieuwe tenten te krijgen zodat ook deze zomer het kamperen weer door kan gaan.\

    Ze voelt zich enorm gesteund door bewoners en vrijwilligers uit de buurt, door de partners van Huize Middelland, en door de Wijkraad. Er is een flyeractie gestart om steun te verwerven, zodat mensen kunnen doneren. Bij thuiskomst van het interview vind ik die de flyer op de mat; mooie timing. Wie zich ook geroepen voelt om bij te dragen, zie de QR-code onderaan dit artikel.

    Een vrouw met een missie

    Corrie ziet het Dierenlandje niet als werk, maar als een levensmissie. „We moeten weer meer naar elkaar omkijken. Dat mis ik soms in deze tijd.” En dus gaat ze door. Voor de kinderen. Voor de buurt. Voor haar ouders, die nog altijd dichtbij zijn voor haar, ook al zijn ze overleden. „Hun foto’s staan in een lijstje op het Dierenlandje. Ik praat nog met ze.” Godzijdank zijn die foto’s gespaard gebleven. Als de boel straks weer is opgebouwd, komen de fotolijstjes daar weer te staan.

    Corrie ziet hoe de samenleving verandert, maar blijft vasthouden aan haar ideaal. “We hebben elkaar nodig. Het maakt niet uit waar je vandaan komt – we zijn allemaal gelijk.”

    En terwijl ze dat zegt, komt een klein jongetje naar haar toegelopen. De moeder polst of ze niet storen, zo in het interview. Corrie lacht en opent haar armen voor hem. “Tuurlijk stoor je niet, zeg het eens!” Het is een kind van haar school uit groep 1. Niet voor een van de groepen waar zij zelf staat, maar alle kinderen kennen Corrie. Hij komt trots vertellen: “Ik ben nu over naar badje 3!” Corrie geeft hem een knuffel, “Ik ben trots op je, schat!” en belooft dat hij maandag op school een sticker van haar krijgt. Het kind straalt. Een klein moment, maar precies hoe Corrie is en waar het Dierenlandje om draait.

    Net als deze kleine knul, mag Middelland maar wat blij zijn met het grote hart van Corrie – dat zij openstelt voor de mensen om haar heen.

    Doneer voor de heropbouw van het Dierlandje

    Lees verder »

  • Kids – Belen

    28 maart, 2026 • Bewoners, Kinderen

    Jin Haket mochten we vorige keer bewonderen en ze zal ongetwijfeld in Vietnam, waar de familie volgens mij 8 maanden verblijft, een fraaie handstand maken. Kijk de foto’s van het kerstnummer nog maar eens.

    Maar nu spreek ik Belen van Acker Blommers en daar hoef ik niet ver voor te lopen want zij woont op 64b, het bovenbuurmeisje dus, want ik woon op 64a. Ze woont de ene week  samen met zusje Pia (6 jaar) bij pappa Jorian van Acker en de andere week bij mamma Felice Blommers in Blijdorp. Met zusje Pia heeft ze wel eens ruzie, maar dat eindigt altijd in een lach, mooi hoor, zo hoort het te gaan,  kunnen heel wat mensen een voorbeeld aan nemen.

    School

    Belen is 8 jaar en zit in groep 5 van…..de Montessorischool. En waar is Belen goed in? In spelling, althans dat zegt de juf, die soms streng en soms aardig is, jaja Belen, juffies zijn ook maar gewone mensen hoor. Knutselen, dat doet Belen ook heel graag, elke vrijdag kan ze dan haar creativiteit kwijt, en daar heeft ze volgens mij heel wat van, dat kan je aan alles merken. Want waar ze ook goed in is….geometrie, wat is dat ook alweer? Ik herinner me iets als meetkunde….maar ja, dat is weer heel wat anders. Geduldig probeerde Belen me uit te leggen wat het verschil is tussen die twee….ik heb echt mijn best gedaan, maar ja….🫣 Gelukkig heeft Belen scherp in de gaten wat het verschil is, dat belooft wat voor later, mooie combinatie…… goed in spelling en geometrie 😇.

    Vervelend is wel dat Belen niet altijd een leuke juf heeft op vrijdag, dan weer die, dan weer een ander…maar juf Ineke, die eigenlijk al met pensioen is, die is zo aardig dat andere kinderen jaloers zijn als ze bij onze groep is, zozo zeg die juf Ineke 😁. Filosofie dat hebben ze ook al in groep5. Heel goed, hoewel het ook wel eens vervelend is, want antwoorden zijn niet goed of fout, maar worden steeds gevolgd door…….waarom….nou daarom….oh ja, waarom…en dat over telkens andere thema’s. Nu het menselijk lichaam, maar ook ‘de ruimte’ of ‘ zijn planten slim’? En maar doorvragen, waarom, waarom….maar ja Belen, toch wel goed hoor, op die manier leer je scherp nadenken voor je beslissingen neemt…..zouden meer mensen moeten doen in die grote mensenwereld 😇

    Sport en spel

    Met school doet Belen schoolzwemmen, maar ja dat doen ze allemaal dus dat telt niet mee, nee de echte sport is turnen, bij de turnvereniging Advendo mensen nog aan toe, krijg ik me daar toch een demonstratie van wat ze allemaal kan…zie maar op de foto….een brug, zo’n echte brug, alleen van het kijken ernaar kreeg ik al pijn in mijn rug, hoe kan dat?

    En vervolgens een ‘Arabier’, waarbij ik volgens Belen geluk had, want deze truc heeft ze nog maar 14 dagen onder de knie, niet de echte knie, nee de filosofische knie 😃, een perfect uitgevoerde radslag, een soort extra plus radslag, prachtig om te zien, dat belooft wat voor de toekomst. Trouwens even opgezocht wat Advendo eigenlijk betekent…nou? Aangenaam door Vermaak en Nuttig Door Ontspanning, mooi toch 😉. Op de brug is Belen ook thuis, niet de Erasmus brug 😉 maar de turnbrug met ongelijke liggers of leggers, wat is het ook alweer, wel knap hoor, al kreeg ik daar geen demonstratie van, maar ik denk zomaar dat het er flitsend uitziet.

    Verder speelt Belen nog piano op het keyboard, vriendin Ella van nummer 34, zie december 2024…time flies 🙄, helpt daar beetje mee. Wat geen sport is maar wel iets waar Belen gek op is…een abonnement op de Tina, daar kijkt ze naar uit. Je wordt er niet echt wijzer van, niet mijn woorden maar die van Belen, maar tis echt wel heel leuk, met telkens andere thema’s zoals ‘buiten spelen’. Ja, maar wel doen hé, buiten spelen en niet te lang in die extra dikke Tina lezen, hoewel……toch ook leuk hoor, lezen om nieuwe dingen te ontdekken.

    De Straat

    Daar kan Belen kort in zijn…….leuk, niks aan doen,  veel vriendinnen en vriendjes, en wat zo fijn is….ze kan zo naar school lopen, wat wil je nog meer?

    Nou Belen, als ik je zo bezig zie en hoor praten, dan denk ik, die gaat het heel goed doen, nu al, en later zeker. Maar eerst de basisschool afmaken en dan verder studeren en zorgen dat je ergens heel goed in bent, wat weet ik natuurlijk niet, maar dat ga je ontdekken en met je slimme en enthousiaste uitstraling, kijk maar naar de foto, gaat je dat lukken, succes!

    Lees verder »

  • Nina – zeven jaar voorzitter

    28 maart, 2026 • Bewoners, Vereniging

    Op de ALV van 24 februari jongstleden, van de Vereniging Ter Bevordering, ook wel de straatvereniging, kwam er een einde aan zeven jaar lang voorschitterschap van Nina Huygen. Twee dagen later zit Nina met zoon Sam aan de eettafel in het hoekpandje op de donderdageetclub. Tijdens het toetje hebben we tijd voor een terugblik in de vorm van een afscheidsinterview.

    Het begin

    Nina is geboren en getogen in Utrecht, in Overvecht Noord, in de zogenaamde Experimentele Flats. De flats waren ontworpen als een antwoord op het anonieme flatleven. Er was een gemeenschappelijke hal per verdieping waar allerlei zaken georganiseerd werden door de bewoners. Er werd één keer per week gegeten, de oppastaken werden gedeeld en er werd gecarpoold. Ook werden er gemeenschappelijke flatfeesten georganiseerd met bandjes, bliklopen voor kinderen, een waarzegster en een tweedehandsmarkt. Iedereen deed mee, zo had ook niemand overlast. Zo is gemeenschapszin haar met de paplepel ingegoten.

    (Scherpe lezers, wees in het vervolg van dit stuk alert op de overeenkomsten tussen deze elementen uit Nina’s jeugd en datgene waar ze zich als voorzitter hard voor maakte.)

    Naar Rotterdam

    In 2008 woonde ze in Amsterdam en kreeg ze een relatie met Arjan uit Rotterdam, die ze op een opleiding via werk had ontmoet. Ze stond niet direct te springen om hierheen te verhuizen. Ze had de stad een paar keer bezocht op het jaarlijks vader-dochter uitje. “Leuk hoor”, had ze toen gedacht, “maar hier hoef ik echt niet te wonen.” 

    Dat veranderde op slag toen ze de straat zag waar Arjan woonde, de Graaf Florisstraat. Sinds 2010 woont ze hier met hem en de kinderen op nr 27, met een onderbreking van twee en een half jaar die het gezin voor werk op Bonaire doorbracht. Toen ze daarvandaan in 2017 weer terugkwam in de straat werd ze actief in de vereniging bij de voorleesclub en bij Koken met Flo. In 2018 benaderde vorige voorzitter Nina met de vraag of ze het voorzitterstokje wilde overnemen. Dat was het begin van wat uiteindelijk zeven jaar voorzitterschap zou worden, van 2019 t/m 2025. 

    Voorzitter

    Terugkijkend, kunnen we stellen dat Nina met haar unieke combinatie van overtuigingskracht, doorzettingsvermogen, een grote toewijding én slim netwerken, voor deze job in de wieg gelegd bleek. De leden van de vereniging zullen zich haar eloquente toespraken herinneren tijdens de vele meet&greets die er waren de afgelopen jaren, of de eerlijke, open en tactvolle manier waarop ze vergaderingen leidde. Lezers en redactieleden van de TelegraafFloris herinneren zich de vele lange, goed geschreven, artikelen die ze telkens weer, soms ruim voor de deadline, voor de straatkrant aanleverde en waar ze hopelijk nog lang mee doorgaat. 

    Maar uiteraard behelsde het voorzitterschap veel meer dan dat. Samen met het bestuur heeft Nina de afgelopen jaren veel voor elkaar gekregen. Op de vraag waar ze zelf met trots op terugkijkt, komt er van alles bij haar op.

    De straatfeesten

    Allereerst noemt ze het Eeuwfeest in 2023. De aanloop daarvan viel samen met drie maanden sabbatical die ze had opgenomen. Deze ging bij helemaal op aan het Eeuwfeest, vertelt ze. Samen met Paul was zij de drijvende kracht.
    “Het mooie ervan was dat alles op het feest homegrown was: geheel uitgevoerd door de bewoners, de bandjes uit de buurt en horeca uit de wijk. Er stonden bewoners aan de tap en de kinderen uit de buurt deden en masse mee.”

    Als Nina zich ergens mee bemoeit, ontstaat er vaak synergie: situaties waarbij één plus één drie wordt, of nog meer. Bij het tweede straatfeest onder haar sturing, in 2025, was dit weer duidelijk zichtbaar. Een typisch voorbeeld was de veiling van de kunstwerken gemaakt door de Tekenclub van pandje 88a die per opbod werden verkocht, met de wijkregisseur als veilingmeester, en een goed doel aangedragen door de Oekraïense intellectual club van straatgenoot Naya. Nina wist met groot succes en hoge opbrengst (dank ook aan veilingmeester Lot!), alles en iederéén bij elkaar te brengen. 

    Autodelen

    Een voorbeeld van ‘de aanhouder wint’, is het Autodeel project. Ook hier was Nina één van de aanjagers. Na een lange aanlooptijd van intensief werven, lobbyen en enthousiasmeren, is het twee jaar geleden écht van de grond gekomen. Inmiddels staan er in en rond de straat vijf auto’s van Onze Auto, die naar tevredenheid gedeeld worden door zo’n twintig huishoudens. 

    De verkoop van de particuliere auto’s en het vrijkomen van parkeerplekken, leverde het noodzakelijke wisselgeld op bij de gemeente voor het inwisselen van een paar van die parkeerplekken voor nieuwe regentuinen, waarvan er binnenkort weer twee nieuwe aangelegd gaan worden.

    De nieuwe keuken

    Ook kijkt Nina met tevredenheid terug op de verbouwing van de keuken van het pandje in 2020. Bij de financiering hielp haar scherpe pen en voor het ontwerp wist ze wederom mensen uit de straat vinden, zonder wie het nooit zo mooi had kunnen worden. De verbeterde keuken heeft bijgedragen aan een nog intensiever gebruik van het pandje door de buurtbewoners, voor meet&greets, de Tekenclub, allerhande vergaderingen en het Goede Doelenkoken.

    En nu is er weer het Eten op Donderdag. Nina: “ook weer zo’n leuk initiatief, het samen eten, en ook de creativiteit. Vorige keer kwam het dessert van Marieke op tafel. Het leek een plant maar was een overheerlijk chocolade dessert. Toen ik foto’s liet zien aan buurjongen Willem kon hij eerst niet geloven dat het eetbaar was. En toen ik het uitlegde, riep hij: ‘Zo cool! En dat allemaal in ons Hoekpandje! Precies dát!”’ 

    Het schooltje

    It takes a village to raise a child, luidt het Afrikaanse spreekwoord en de daarvan afgeleide titel van Hillary Clinton’s bestseller. Opvoeden doe je samen, is het Nederlandse equivalent van deze uitspraak. In Coronatijd werd dat even heel reëel met het tijdelijke schooltje in het pandje 88a. Nina en andere ouders uit de straat deelden de lusten en de lasten van het noodzakelijke homeschooling,. Ze kijkt er met plezier op terug: “Twee ouders voor de klas, broodtrommeltje mee.” Het tijdelijke schooltje in de Graaf Floris werd zelfs even landelijk nieuws, toen het Jeugdjournaal er hoogte van kreeg en er een rapportage van maakte.

    De grotere wijk – Huize Middelland

    Naast de vele projecten die in de straat plaatsvonden, is het ook de integratie van de straatvereniging in het grotere verband van Huize Middelland, geweest. Dat was net begonnen toen Nina het voorzitterschap van Audrey overnam. Het heeft Nina’s scope verbreed. Huize Middelland vormt het weefsel in de wijk, zo vertelt ze. Onder haar voorzitterschap is het hoekpandje opengesteld voor initiatieven uit de omliggende buurten, zoals de Zorgvrijstaat, Koken voor Goede Doelen, Stemmen Horen en het Gezond Verstand festival. 

    Noemenswaardig is ook de samenwerking tussen de verschillende plekken op de Liefde voor de Dingen-dag. In een brainstorm onder begeleiding van bureau Slijpstof, waar Nina aan meedeed, zijn twee van de ideëen concreet uitgewerkt: stoeptransport en Van Middellandse Bodem, het hoogkwalitatieve compostproject waar ook ons pandje aan meedoet. Zie de blauwe bak die daar staat en wekelijks wordt ingeruild voor weer een schone. 

    Nina noemt ook haar contact met Naya en de Oekraïeners die een plek nodig hadden voor hun culturele bijeenkomsten en die nu regelmatig het pandje gebruiken daarvoor. “Mooi dat we hen een plek hebben kunnen bieden.” Dan is er ook nog het jaarljikse Brancofestival in het Branco van Danzigpark. Belangrijk voor de grotere wijk. Vanuit Huize Middelland helpt de straatvereniging nu jaarlijks mee met de organisatie daarvan.

    Thuiskomen in de straat

    Nina heeft geen spijt van al het werk dat ze in de vereniging heeft gestoken. Het was geen éénrichtingsverkeer. Ze heeft er veel voor teruggekregen. “Toen ik hier net woonde had ik een relatief kleine sociale kring. De meeste van mijn vrienden woonden in Amsterdam. Door het bestuurswerk en het voorzitterschap is dat nu compleet veranderd.
    Je bent medeverantwoordelijk voor het rijlen en zeilen van de vereniging en je leert zo veel straatbewoners kennen. Ik blijf mensen groeten! Als je in je nabije omgeving zoveel mensen kent en herkent, zorgt dat voor een diep gevoel van thuis.”

    Tips voor opvolger Paul

    Inmiddels mag de vereniging zich verheugen in de nieuwe voorzitter Paul, die samen met nieuwe bestuursleden Marieke, Richelle en Lotte op de laatste ALV is aangetreden. Franz en Rogier zaten al in het bestuur, en blijven. Gies trad uit, samen met Nina.

    Nina heeft nog wat tips voor hen. Ze adviseert te blijven investeren in relaties, en steeds de kring weer te verbreden. Investeer in de leden, maar ook in de niet leden. Er zijn heel veel mensen die iets willen doen in deze wijk. Misschien is het leuk om weer eens een groter project te organiseren, waar iedereen aan mee kan doen, zoals Gluren bij de Buren in het verleden. 

    Eén tip specifiek voor haar opvolger: “begin tijdig aan je eigen opvolging denken, anders zit je er ook voor 6 jaar aan vast.”

    Meer in het algemeen voor iedereen die iets voor de buurt wil betekenen: “Je kunt naar de overheid kijken, maar je kunt het ook zelf doen, klein beginnen in je eigen wijk. Leer elkaar kennen, want dan kunt je pas echt dingen ondernemen. Koester ook je talenten in de wijk. Er gebeuren hele mooi en belangrijke dingen.”

    Overgebleven tijd

    Als ik Nina spreek is ze net een week voorzitter af, en heeft ze nog weinig gevoel bij de vrijgekomen tijd en wat ze daarmee zou gaan doen. En zo druk was ze de afgelopen jaren nu ook weer niet met de vereniging…. Zou dat nou? We vragen het zoon Sam: “ik heb er nauwelijks iets van gemerkt”. Bijzonder toch, een fulltime baan, voorzitter en moeder. Op alle fronten volop actief en aanwezig, zo lijkt. 

    Over de vrijgekomen tijd zegt ze: “Hopelijk ga ik weer eens wat vaker een boek lezen, naar de film, wandelen of iets anders leuks doen. De ervaring leert dat de tijd zich moeiteloos opvult.”

    Nina, dank voor het interview en vooral voor al die jaren voorzitterschap!

    Lees verder »

  • Liesbeth – On top of the world

    28 maart, 2026 • Opinie

    Op een zwoele zomernacht, ergens tussen de laatste rosé en de eerste grootspraak, werd het bedacht: een penthouse op het dak van een huis aan de Graaf Florisstraat.
    Niet zomaar een dakopbouw, maar een kroon. Een statement. Een plek waar je niet woont, maar zweeft. Waar de stad onder je ligt als een decorstuk en de wereld zich voegt naar jouw uitzicht.

    Architectenbureau Brightside noemt het visionair. Ik noem het een oude droom in een nieuwe verpakking: hoger, groter, verder weg van alles wat beneden is.

    Want beneden is de straat. Daar zijn bewoners, buren, geluiden, verhalen, geveltuinen. Daar is de stad zoals ze bedoeld is: gedeeld, rommelig, levend. Maar boven is er alleen nog het verlangen om on top of the world te zijn. Niet naast de ander, maar erboven.

    Dat verlangen kennen we al langer. De gebroeders Grimm schreven het al op.

    Een visser, arm maar tevreden, woont met zijn vrouw in een Keulse pot. Op een dag vangt hij een bot die vertelt een betoverde prins te zijn. De bot vraagt de visser om hem vrij te laten in ruil voor een wens. De visser doet geen wens en laat hem gaan. Zijn vrouw vindt echter dat hij best een fatsoenlijk hutje had kunnen vragen en stuurt hem terug naar zee.

    De visser roept de bot en doet de wens. Die wordt vervuld: bij thuiskomst zit zijn vrouw in een volledig ingericht huisje. Maar al snel is ze opnieuw ontevreden. Steeds weer moet de visser terug naar de zee om haar wensen door te geven.

    Eerst wil ze een hutje, dan een huis, dan een kasteel. Daarna wil ze koningin zijn. Keizerin. Paus. Uiteindelijk wil ze God zijn, zodat zij zelf de zon en maan kan laten opkomen. En telkens verandert de zee: van helder naar troebel, van blauw naar zwart, van kalm naar een razende storm. Na die storm keert de visser terug — en zit zijn vrouw weer in de pot waar ze begon.

    Dat penthouse op het dak aan de Graaf Florisstraat voelt als het kasteel van de ontevreden vrouw. Niet geboren uit noodzaak, maar uit het idee dat hoger altijd beter is. Dat afstand gelijkstaat aan kwaliteit. Dat je de stad pas werkelijk bezit als je er ver boven staat.

    Maar wat gebeurt er ondertussen met de zee?

    Wat gebeurt er met de stad als we haar blijven stapelen tot alleen de top nog telt? Als architectuur geen gesprek meer is met de straat, maar een ontsnapping eraan? Als wonen verandert in verheffen — maar dan alleen letterlijk?

    Misschien wordt het water langzaam donkerder. Niet meteen zichtbaar, maar wel voelbaar: in vervreemding, in leegte, in een stad die steeds minder van iedereen is.

    En misschien, heel misschien, komt er een moment waarop we weer beneden staan. Niet omdat het moet, maar omdat we vergeten zijn waarom we ooit omhoog wilden.

    Zoals de vrouw van de visser.

    Terug in de pot. Terug bij het begin.
    Niet als straf, maar als herinnering:

    dat wonen er niet om draait boven alles uit te stijgen,
    maar om ergens bij te horen.

    Lees verder »

  • Mannencirkel West

    27 maart, 2026 • Buurt en wijk

    Buurtverbanden, wijkraden, groeninitiatieven, hardloopgroepjes, wandelgroepjes, boekenclubs, eetclubs, kookclubs, intellectuele clubs, filmclubs, straatverenigingen, krantenredacties, op talloze manieren komen mensen uit de wijk samen. De aanleiding is meestal een gedeelde interesse of belang, maar de onderliggende, vaak onuitgesproken, motivatie is het samenkomen zelf, dat wat ons mens zo uniek maakt, het wij, het sociale, de verbinding met de ander, het plezier om in elkaars nabijheid te zijn. 

    Een groepje waar dit aspect juist helemaal centraal staat, is de Mannencirkel West. Een divers pluimage aan man verzamelt zich al heel wat jaartjes elke eerste vrijdagavond van de maand in de Spoortuin,  ‘s zomers buiten, ‘s winters binnen, altijd met een (haard)vuurtje erbij. 

    Hoogste tijd voor een gesprek met de drijvende kracht achter en hoeder van deze cirkel, Christian de Laat, uit de Claes de Vrieselaan.

    Wat is de Mannencirkel?

    Een mannencirkel is een kring waar een man mag delen wat hem echt bezig houdt. Dat kan gaan over het maandelijks thema of wat hij persoonlijk in wil brengen. Zodra hij de praatstok neemt  wordt met aandacht, zonder oordeel  naar hem geluisterd. Wat gedeeld wordt blijft binnen de groep.  Delen is niet verplicht. Ieder deelt wat hij wil delen en is daar zelf verantwoordelijk voor. Voor de een is dat makkelijker dan de ander.

    Waarom een Mannencirkel?

    Veel mannen hebben de neiging om alles zelf op te lossen. Vaak hebben ze niet door dat hun mannenbroeders met dezelfde dilemma’s en zorgen te dealen hebben. Het delen verlicht je zorgen en schept een hartsverbinding. Na afloop gaan mannen meestal met een blijer gevoel het weekend in dan dat ze kwamen.  

    Hoe ziet een avond eruit?

    Na een check-in en een korte fysieke opwarming maken we een vuurtje en beginnen de deelronde. Daarbij komen thema’s voorbij zoals werk, relaties, opvoeding en seksualiteit. Als iemand heeft gesproken, geven de luisterende mannen, als daar behoefte aan is, in enkele woorden terug wat hun raakt. Het verhaal wordt daardoor door de groep gedragen.

    Is het zweverig?

    Gevoelens zijn echt en daar is niks zweverigs aan. Mannen leven veel in hun hoofd en zijn minder voelend in hun lijf. De opwarming brengt hun juist meer in balans waardoor er meer vanuit het hart gesproken wordt.

    Wat voor een type man komt er?

    Dat varieert, ieder mens/man is anders, de laatste tijd steeds vaker 40 en 50-ers uit de buurt met een vaste kern van 5 mannen. Voorheen waren ook 20- en 30-ers van de partij. Ik houd van een gemêleerd gezelschap. Hoe meer verschillen hoe liever.

    Kan ik gewoon een keertje vrijblijvend komen?

    Ja graag zelfs, hoe meer mannen hoe liever. Deelname is gratis met dank aan de Spoortuin! Neem contact met mij op chr.delaat@gmail.com.

    Hoe ben jij zelf in het Mannenwerk terechtgekomen?

    In mijn persoonlijke ontwikkeling ontdekte ik dat delen met mannen me meer bracht dan allerlei kostbare trainingen. Lang had ik alleen oppervlakkig contact met mannen. Totdat ik ontdekte hoe fijn het is om met mannen onderling de verdieping aan te gaan.
    Sindsdien voel ik me hecht verbonden met de mannen uit de buurt. Iets wat ik iedereen gun.

    Lees verder »

  • VTB Nieuws

    27 maart, 2026 • Buurt en wijk

    Tijdens de jaarlijkse ALV zijn leden van de vereniging bijgepraat over belangrijke ontwikkelingen rondom de vereniging en het Hoekpandje. Er is gesproken over het nieuwe huurcontract met Woonstad, veranderingen binnen het bestuur en de toekomst van de vereniging.

    Nieuw huurcontract voor het Hoekpandje

    Een belangrijk punt op de agenda was het huurcontract voor het Hoekpandje. Daarover is de afgelopen tijd veel gesproken met Woonstad. Waar eerder nog werd gedacht aan verkoop, zijn er uiteindelijk prettige en constructieve gesprekken gevoerd.

    Woonstad heeft zich daarin een betrokken partner getoond, met oog voor de waarde van het Hoekpandje voor de straat en de buurt. Dat heeft geresulteerd in een nieuw huurcontract – goed nieuws dus voor iedereen die het pandje een warm hart toedraagt.

    In het nieuwe contract is afgesproken de overlast zoveel mogelijk te beperken en dat het nuttigen van alcohol in het pandje niet is toegestaan.

    Tijdens de ALV is daarnaast besproken dat de contributie omhoog gaat om de nieuwe huurprijs te kunnen betalen. Geen verrassing misschien, maar wel een bewuste keuze om deze bijzondere plek – al zo’n 30 jaar het hart van de vereniging – te behouden.

    Wisselingen in het bestuur

    Er is ook afscheid genomen van twee bekende gezichten in het bestuur. Nina droeg na 7 jaar het voorzitterschap over, waarin zij de vereniging met veel charme en toewijding heeft geleid. (Lees het artikel over haar voorzitterschap.) Ook Gies nam afscheid als bestuurslid. Zij zat voor de tweede keer in het bestuur en gaat zich nu meer richten op haar werk bij de Pauluskerk. Gelukkig blijft ze wel betrokken bij de compostbode.

    Gelukkig blijven Rogier, Franz en Paul als vertrouwde krachten betrokken bij het bestuur. Rogier houdt al jaren met een strakke hand de financiën op orde en zorgde ook tijdens deze ALV weer voor een heldere en overzichtelijke financiële huishouding. Franz is in het contact met Woonstad van grote waarde geweest en zal dat ook blijven doen. Paul zal het stokje van Nina overnemen in rol van voorzitter.

    Daarnaast kunnen we drie nieuwe enthousiaste bestuursleden verwelkomen. Samen met de zittende leden is er een nieuwe taakverdeling gemaakt:

    Voorzitter

    Paul

    Lotte

    Secretaris

    Penningmeester

    Rogier

    Franz

    Extern contacten

    Richelle

    Huismeester

    Marieke

    Cohesie & activiteiten

    Vooruitblik

    Met het Hoekpandje verzekerd en een fris bestuur aan het roer kan de vereniging weer vooruit. Een mooie combinatie van continuïteit en nieuwe energie – en vooral: een plek die blijft bestaan voor iedereen in de straat. Dus mocht je nieuwe ideeën of initiatieven hebben laten we dan samen kijken hoe we onze straat en buurt nog een stukje leuker kunnen maken!

    Lees verder »

  • Buren – Charlotte, Olivier en kids

    27 maart, 2026 • Bewoners

    Aan de even kant strekt de Graaf Florisstraat zich uit vanaf nummer twee, op de hoek met de Duivenvoordestraat, helemaal tot aan nummer 124a en b, waarna, keurig aansluitend in de huizenrij, nummer 100 volgt. Een ogenschijnlijke discontinuïteit in nummering die al menig kranten-, pakjes- en pizzabezorger tot waanzin heeft gedreven, totdat je snapt dat hier de flauwe bocht naar links begint, de straat feitelijk stopt en aanknoopt aan de even kant van de Heemraadssingel, die hier vanaf nummer 100 verderloopt.
    Hoe dan ook, op deze schijnhoek, dit administratieve einde van de straat, wonen sinds afgelopen zomer Charlotte en Olivier inclusief dochters en beestenboel. Hoogste tijd voor een Nieuwe Buren bezoek. 

    Echte Middellanders

    Charlotte en Olivier blijken geen import, maar rasechte Middellanders met een behoorlijke wooncarrière in deze wijk. Zo woonden ze van 2004 tot 2013 al in de Witte van Haemstedestraat 8, vlakbij de Graaf Floris, die hen, kijkend uit hun raam, toen al zacht lonkend in het oog viel. 

    Na de Witte van Haemstede, verhuisde het gezin naar een benedenwoning met tuin en balkon in de ook zo fraaie Hondiusstraat, nog geen kilometer verderop. Daar woonden ze tot vorig jaar naar tevredenheid, maar met twee puberdochters begon de woning wat krapjes te voelen. De slaapkamer was klein, het ontbrak aan een studeerkamer.
    Volgens Charlotte waren ze niet echt actief op zoek, maar keken ze af en toe eens wat rond op Funda. Vooral elke ochtend, en zo waren ze er als eerste bij toen dit tophuis op Funda te koop kwam in de straat die – bewust of onbewust – nog steeds lonkte en het middelpunt vormde van hun zoekgebied.  

    Onweerstaanbare schoonheid

    Een belletje met de makelaar en de bezichtiging was geregeld. Eenmaal binnen, waren ze de schuifdeuren van de en-suite nog niet voorbij of het besluit was genomen. Nu, eenmaal verhuisd en driekwart jaar later, zijn Charlotte en Olivier nog steeds lyrisch over de “onweerstaanbare schoonheid” van het huis en vol lof richting de vorige bewoners (Martijn, Lisa en de kinderen) die het in zo’n perfecte staat brachten en opleverden. De familie kon zo inhuizen, niks hoefde er geklust te worden, nog geen likje verf was er nodig. 

    Als ik Olivier en Charlotte spreek, lijkt de subiete liefde voor het huis nog geenszins bekoeld. Het duurt een jaar voordat je je huis kent, aldus Olivier. Een jaar van ontdekkingen en kennismaking. Dat geldt ook voor de tuin, het enige onderdeel dat ze wel grondig hebben aangepakt. De betegelde vlakte die het was, heeft plaats gemaakt voor omheinde perkjes die ruimte bieden aan diverse planten, zorgvuldig geselecteerd op het schaduwrijke binnenklimaat van de achtertuin. Ze zijn benieuwd hoe die het gaan doen deze zomer. De magnolia staat alvast enthousiast in bloei. 

    Van het huis en de tuin naar de nieuwe bewoners: dochters Amy (17) en Sacha (14) zitten beide op het Rudolf Steiner college. Amy is hard aan het strijden, zoals ze dit bij mij thuis noemen, voor haar eindexamen. Sacha heeft het nog iets minder druk en is beschikbaar voor oppaswerk, iemand geïnteresseerd? (telefoonnumer is bij de redactie bekend)

    Dark&Stormy

    Olivier is architect, opgeleid aan de TU Delft, en Charlotte is grafisch ontwerper, met de Willem De Kooning als alma mater. Beide afkomstig uit de regio Leiden was het toch in het Rotterdamse Rotown, dat ze elkaar ontmoet hebben. Al geruime tijd een stel, vormen ze sinds 2019 samen ook ontwerpstudio Dark&Stormy, waarbij ik vergeten ben om te vragen wie nu Dark en wie Stormy is, oh nee, de studio is vernoemd naar de cocktail. 

    Hun specialiteit is het van het top tot teen ontwerpen en inrichten van ruimtes, meestal verbonden aan horeca en/of een culturele instelling. Een aansprekend en nabij voorbeeld van hun werk is museumcafé Het Lage Licht, onderin het Maritiem Museum. De website geeft een mooie indruk van hun werk en de veelzijdigheid ervan. 

    Momenteel zijn ze druk bezig met de inrichting van een studiezaal en expositieplek voor het Kreukelarchief, een archief waar spullen en verhalen over de Nederlandse gehandicaptenbeweging worden bewaard, dat gerealiseerd wordt in het Utopa Weeshuis in Leiden. De sneak preview die ik krijg ziet er schitterend uit. 

    Naast het werk voor Dark&Stormy werken ze ook nog zelfstandig, los van elkaar. Zo is Olivier als architect bezig met de verbouwing van een vleugel van de Fabriek van Delfshaven, het bedrijfsverzamelgebouw aan de Schie waar ook hun studio kantoor houdt. Ook is hij betrokken bij de renovatie van het Stadhuisplein. 

    Uit een wens om haar horizon te verbreden, is Charlotte onlangs begonnen met een opleiding Pedagogiek. Ze ambieert op termijn een deeltijdfunctie in de jeugdhulpverlening, wellicht. Eerst die studie maar eens afmaken, dat valt nog niet mee met alle huiselijke consternatie, begrijp ik van haar. 

    Probleempoes

    Dan de huisdieren. Allereerst is daar hond Pom, de meest recente toevoeging aan de familie. Hij helpt zijn baasjes bij de integratie in de wijk door ze kennis te laten maken met de burenhondenbezitters, terwijl hij zijn deponatie’s verzorgt aan de oevers van de Heemraadssingel. Verder is er nog poes Nezumi, die ook goed deelneemt aan het gezinsleven, iets wat niet gezegd kan worden van poes 2, Ponyo. Dat is een echte vrijbuiter, een bushcrafter, een buitenslaper om het positief te framen. Ofwel een zorgmijdende dakloze, in sociaalambtelijk jargon, een probleempoes. Het dier laat zich binnen niet zien, bezoekt af en toe de kelder waar het een eigen ingang heeft om een hapje te eten, maar zwerft verder rond in de achtertuinen van de Graaf Floris-, de Aleidis- en de van Haemstedestraat. Zijn signalement is grijswit. Bij geconstateerd probleemgedrag graag contact opnemen met de eigenaars (telefoonnummer is bij de redactie bekend)

    Of de familie al bekend is met straat en wijk hoef ik bij Charlotte en Olivier niet te vragen. Shoppen doen ze bij de Dirk, terrasjes pakken ze bij Bar Simon, Steijn en de Wilde Mossel en hun pizza halen ze al sinds jaar en dag bij De Buffel. 

    Met het sociale leven zit het ook wel goed, krijg ik het idee. Ze hebben al behoorlijk wat bekenden en vrienden in de straat. Olivier beseft dat hij niet de eerste architect is die hier woont. 

    Op het hoekpandje van de vereniging zijn ze nog nooit geweest. Uit hun tijd op de van Haemstede, kregen wel eens iets mee van de activiteiten in het hoekpandje. Olivier herinnert zich uit die tijd een overenthousiaste krullebol die hen aansprak in een poging de buurstraten te betrekken bij een activiteit. 

    Kom vooral eens langs op een meet & greet! Word lid van de vereniging, hou de website in de gaten en abonneer je sowieso op de TeleGraafFloris.

    Charlotte, Olivier, Amy, Sacha, Pom, Nezumi en –ook jij– Ponyo, hartelijk welkom in de straat!

    Foto boven het artikel: Charlotte, Amy en Olivier, foto gemaakt door Sacha.

    Lees verder »

  • WinterWijkFeest Oostervant

    20 december, 2025 • Nieuws

    In het nieuwe jaar valt er ook weer het nodige te vieren. Huize Middelland bestaat in 2026 tien jaar, en dat wordt het hele jaar gevierd. Te beginnen met een WinterWijkFeest in Oostervant, van 12 – 19 uur op zaterdag 10 januari, met allerlei activiteiten voor jong en oud. Noteer vast in de agenda en kom langs! En wil je een paar uurtjes helpen als vrijwilliger op die dag, geef je op via: huizemiddelland@gmail.com

    Lees verder »

  • Schaatsbaan Henegouwerplein

    20 december, 2025 • Nieuws

    Op het Henegouwerplein staat er sinds 19 december een heuse schaatsbaan!

    Samir en zijn Werkgroep Jongeren hebben dit voor elkaar gebokst.  De schaatsbaan is dagelijks open van 20 t/m 27 december, van 10:00 tot 19:00.

    Lees verder »

  • Liesbeth’s Kersttip – Stranger Things

    20 december, 2025 • Opinie

    Toen ik in 2016 achteloos een keuze wilde maken uit het nieuw Netflix aanbod had ik niet kunnen vermoeden dat ik zo verslingerd zou raken aan Stranger Things.

    Deze serie speelt in de jaren tachtig en begint met een groepje vrienden van vier jongens in de leeftijd van ongeveer tien jaar.  Ze zijn een spel aan het doen dat dan al tien uur duur, een rondje Dungeons&Dragons. Ze kunnen het spel niet afmaken omdat een moeder eraan herinnert dat er morgen gewoon weer school is. Dat komt niet op een handig moment want in de wereld van het spel heeft zich zojuist oppermonster Demogorgon gemeld een aangezien er een dobbelsteen is kwijtgeraakt heeft niemand gezien wat de volgende stap is. De jongens fietsen in de nacht naar huis op hun choppers, één ervan verdwijnt in het bos en komt in een parallel universum (the upside down) van hun woonplaats het stadje Hawkins terecht. Ondertussen stuiten de overige vrienden op een meisje dat een laboratorium is ontvlucht en over bijzondere krachten beschikt.

    Inmiddels zijn we tien jaar verder en wordt met Kerst en Oud en Nieuw de finale uitgezonden. De jonge acteurs zijn inmiddels volwassen en miljonair. Het meisje met de bijzondere krachten is inmiddels getrouwd met de zoon van Jon Bon Jovi maar ze kruipen nog één keer in de huid van een groep nerds die monsters verslaan en dat alles gedrenkt in een heerlijke jaren tachtig tijdmachine.

    Voor de oudjes onder ons: het nummer Running Up That Hill is sinds seizoen vier weer een grote hit en wie weet geldt dat ook voor Abba’s Fernando na dit seizoen.

    Kortom, wie tweede kerstdag het liefst in een pyjama en veel snacks voor de buis zit is dit het ideale excuus.

    Lees verder »

  • Tony’s Kersttip – De Zwevende Wereld

    20 december, 2025 • Opinie

    Wie de kerstippen van de redactie van onze schitterend straatmagazine, iets chiquer dan “straatkrant”, toch 🫢 aandachtig leest, zou het opgevallen kunnen zijn dat ik niet vies ben van geschiedenis, van iets of iemand wat echt gebeurd is of wie echt geleefd het, de lotgevallen van het VOC schip de Batavia, of wat denkt u van het vuistdikke boek over Willem de Zwijger of het iets minder dikke over de gebroeders Johan en Cornelis de Witt…gelezen? Niet? Schande, wat een misser zeg 🫣!

     Nu heb ik weer zoiets…een boek ….De Zevende Wereld, van Annejet van der Zijl. Waar gebeurd dus.

    Het boek gaat over de jonge Duitse arts Franz van Siebold, die in 1883 aankwam op Desjima, de Nederlandse handelspost voor de kust van Nagasaki in het toen nog afgesloten en mysterieuze Japan. Hij werd halsoverkop verliefd op zowel het land als de mooie concubine Sonogi. Het gaat natuurlijk te ver om in een paar zinnen samen te vatten wat er allemaal gebeurd is, maar ik kan u verzekeren dat het een fascinerend verhaal is. 

    Voor mij des te meer omdat we een paar jaar geleden in Japan op vakantie waren en na Tokyo, Kobe, Kioto, Hiroshima en Nagasaki, dit alles in die heerlijke Shinkansen, de hogesnelheidstrein van Japan. Dus ook  Desjima, de prachtig gerestaureerde handelspost van onze voorvaderen, bezocht.  Als je daar staat en je weet wat zich daar afgespeeld, dan heb je al een topvakantie, dus….

    tip 1 : lees dat boek, De Zwevende Wereld en bezoek het Sieboldhuis in Leiden, hè wat..huis in Leiden? Ja, inderdaad, in het boek lees precies hoe dat zo gekomen is.

    tip 2: als je overweegt naar Japan te gaan, ga dan nu, wacht niet te lang, want Xi heeft zijn Chinezen verboden naar Japan te reizen, en weet dat Japan door heel veel Chinezen bezocht werd, lekker rustig nu.

    Ik zeg…..doen!

    Lees verder »

  • Nina’s Kersttip – een cursus filosofie

    20 december, 2025 • Opinie

    Wie het nieuws volgt zou zomaar eens heel somber de kerst in kunnen gaan. Politieke onrust, formatie-gedoe, halsstarrig vasthouden aan ingenomen posities, demissionaire ministers die op de valreep nog onzalige voornemens erdoor proberen te duwen. Polarisatie, zorgen om onze democratie, zorgen om ons bondgenootschap. Onze (voormalige?) vrienden in de Verenigde Staten die het in een openbaar document over hun veiligheidsstrategie ‘uit’ lijken te maken met Europa. Onze NAVO chef die ons waarschuwt dat het allemaal wel eens heel ongezellig kan gaan worden hier. We krijgen flyers over noodpakketten. We lezen over oorlog aan de randen van Europa, en verder weg. Mensenrechtenschendingen, honger.

    Wat moet een mens daarmee? Wat kun je eraan doen?

    Ik lees over burgerinitiatieven in New York, waar mensen zich organiseren en mobiliseren om elkaar te waarschuwen als ICE-busjes mensen van de straat gaan plukken. Ze vormen burgerwachten, patrouilleren, gaan gewapend met fluitjes om de nek de straat op elkaar te waarschuwen, blokkeren de uitgangen van garages om opponthoud te veroorzaken zodat illegale migranten tijd hebben om weg te komen. Hoopvolle en betekenisvolle gebaren en acties.

    Zover is het bij ons (nog?) niet. Hier worden geen mensen van de straat geplukt. Hier is de strijd in woorden. Maar het begint allemaal bij woorden, ideeen. En die kun je scherpen, vormen. Die kunnen wapenen; of beschermen.

    Om een sprankje hoop en wat handelingsperspectief te bieden, hierbij mijn kersttip, die meteen ook als goed voornemen voor het nieuwe jaar kan gelden: volg de nieuwe cursus “De filosofie van actuele politiek en burgerschap” van onze straatgenoot Gerard Drosterij.

    Na de succesvolle cursus Werelddenkers aan de Volksuniversiteit Rotterdam geeft Gerard in het nieuwe jaar een gloednieuwe cursus. In deze cursus onderzoeken de deelnemers allerlei politieke en ethische vragen verbonden aan de maatschappelijke actualiteit.

    Tijdens elke les wordt een thema behandeld aan de hand van een casus, zoals vrijheid en sociale media, ongelijkheid en discriminatie, of democratie en burgerlijke betrokkenheid.

    Na deze cursus

    • begrijp je actuele politieke en maatschappelijke thema’s beter
    • weet je je positie als burger en individu in de samenleving; en
    • kun je meedenken over vernieuwingen van de Nederlandse democratie

    Check de link en schrijf je in!

    https://www.volksuniversiteitrotterdam.nl/mens-maatschappij/filosofie/filosofie-van-actuele-politiek-en-burgerschap

    Lees verder »
1 2 3 … 39 »

Zoeken

Categorieën

  • Bewoners (243)
  • Buurt en wijk (176)
  • Cinema (32)
  • Culinair (99)
  • Festiviteiten (58)
  • Geen categorie (1)
  • Geschiedenis (45)
  • Groen (60)
  • Horeca en Winkels (60)
  • Kinderen (123)
  • Kunst (75)
  • Nieuws (82)
  • Opinie (124)
  • Vereniging (66)

TelegraafFloris 2026

  • [pdf] Zomer 2026
  • [pdf] Lente 2026

TelegraafFloris 2025

  • [pdf] Kerst 2025
  • [pdf] Herfst 2025
  • [pdf] Zomer 2025
  • [pdf] Lente 2025

TelegraafFloris 2024

  • [pdf] Winter 2024
  • [pdf] Herfst 2024
  • [pdf] Zomer 2024
  • [pdf] Lente 2024

TelegraafFloris 2023

  • [pdf] Kerst 2023
  • [pdf] Herfst 2023
  • [pdf] Eeuweditie (Zomer)
  • [pdf] Lente 2023 – deel 2
  • [pdf] Lente 2023 – deel 1

TelegraafFloris 2022

  • [pdf] Winter 2022
  • [pdf] Herfst 2022
  • [pdf] Zomer 2022
  • [pdf] Lente 2022

TelegraafFloris 2021

  • [pdf] Winter 2021
  • [pdf] Herst 2021
  • [pdf] Zomer 2021
  • [pdf] Lente 2021

TelegraafFloris 2020

  • [pdf] Kerst 2020
  • [pdf] Herfst 2020
  • [pdf] Zomer 2020
  • [pdf] Lente 2020

TelegraafFloris 2019

  • [pdf] Winter 2019
  • [pdf] Herfst 2019
  • [pdf] Zomer 2019
  • [pdf] Lente 2019

TelegraafFloris 2018

  • [pdf] Winter 2018
  • [pdf] Herfst 2018
  • [pdf] Zomer 2018
  • [pdf] Lente 2018

TelegraafFloris 2017

  • [pdf] Winter 2017
  • [pdf] Herfst 2017
  • [pdf] Zomer 2017
  • [pdf] Lente 2017

TelegraafFloris 2016

  • [pdf] Winter 2016
  • [pdf] Herfst 2016
  • [pdf] Zomer 2016
  • [pdf] Mei 2016
  • [pdf] Lente 2016

TelegraafFloris 2015

  • [pdf] Winter 2015
  • [pdf] Herfst 2015
  • [pdf] Zomer 2015
  • [pdf] Lente 2015

TelegraafFloris 2014

  • [pdf] Winter 2014
  • [pdf] Herfst 2014 II
  • [pdf] Herfst 2014 I
  • [pdf] Zomer 2014
  • [pdf] Lente 2014

TelegraafFloris 2013

  • [pdf] Winter 2013
  • [pdf] Herfst 2013
  • [pdf] Zomer 2013
  • [pdf] Lente 2013

TelegraafFloris 2012

  • [pdf] Winter 2012
  • [pdf] Herfst 2012
  • [pdf] Zomer 2012
  • [pdf] Lente 2012

TelegraafFloris 2011

  • [pdf] Winter 2011
  • [pdf] Herfst 2011
  • [pdf] Zomer 2011
  • [pdf] Lente 2011

TelegraafFloris 2010

  • [pdf] Winter 2010
  • [pdf] Zomer 2010
  • [pdf] Lente 2010

TelegraafFloris 2009

  • [pdf] Winter 2009
  • [pdf] Herfst 2009
  • [pdf] Zomer 2009
  • [pdf] Lente 2009

TelegraafFloris 2008

  • [pdf] Winter 2008
  • [pdf] Herfst 2008
  • [pdf] Zomer 2008
  • [pdf] Lente 2008

TelegraafFloris 2007

  • [pdf]Lente 2007
  • [pdf]Zomer 2007
  • [pdf]Herfst 2007

TelegraafFloris 2006

  • [pdf]Oudjaar 2006/2007
  • [pdf]Herfst 2006
  • [pdf]Zomer 2006

Vorige

  • Blogspot
  • 2007-2014
  • voor 2007

Menu

  • Home
  • Wonen
  • Geschiedenis
  • De Vereniging
  • Pandje 88a
  • Activiteiten

TelegraafFloris in je inbox?

Controleer je inbox of spammap om je abonnement te bevestigen.

88a (20) buurt (12) eten (17) festival (24) film (20) Floriscoop (22) Geveltuinen (13) groen (13) groentestoep (8) Halloween (8) indy (21) Kerst (11) kersttip (55) Kids in the Street (54) koken (8) Koken Bij Flo (39) lekker (9) liesbeth (47) lokale helden (9) Middellandse Straat (35) muziek (9) Nieuwe Buren (42) openbare ruimte (13) proeverij (9) recept (16) regentuinen (12) stolpersteine (12) Vanouds (20) vereniging (12) wedstrijd (8)

Activiteitenagenda

Comments Box SVG iconsUsed for the like, share, comment, and reaction icons

No upcoming events

Load more

Facebook

Comments Box SVG iconsUsed for the like, share, comment, and reaction icons
Graaf Florisstraat
3 maanden geleden
Graaf Florisstraat

Het TeleGraafFloris Zomernummer is uit met een In Memoriam van Marco Schrauwen, Ik Vertrek, Nieuwe Buren, Geslaagd, Liesbeth, Zwerfvuil en Elkaar Leren Kennen.

www.graafflorisstraat.nl/?mailpoet_router&endpoint=view_in_browser&action=view&data=WzI4NiwiMTgxZ... ... meerminder

Het TeleGraafFloris Zomernummer is uit met een In Memoriam van Marco Schrauwen, Ik Vertrek, Nieuwe Buren, Geslaagd, Liesbeth, Zwerfvuil en Elkaar Leren Kennen. https://www.graafflorisstraat.nl/?mailpoet_router&endpoint=view_in_browser&action=view&data=WzI4NiwiMTgxZDNiZjFjZmZmIiwwLDAsMCwxXQ
Bekijk op Facebook
· Share
Share on Facebook Share on Twitter Share on Linked In Share by Email
View Comments
  • Likes: 1
  • Shares: 0
  • Comments: 0

geef commentaar

Graaf Florisstraat
7 maanden geleden
Graaf Florisstraat

Het TeleGraafFloris voorjaarsnummer is uit met Sulai Naji, Nina Huygen, Corrie van Het Dierenlandje nieuw, Kids, Mannencirkel West, Nieuwe Buren, Liesbeth en Nieuws van de Vereniging Ter Bevordering.

www.graafflorisstraat.nl/?mailpoet_router&endpoint=view_in_browser&action=view&data=WzI3NSwiOWVjZ... ... meerminder

Het TeleGraafFloris voorjaarsnummer is uit met Sulai Naji, Nina Huygen, Corrie van Het Dierenlandje nieuw, Kids, Mannencirkel West, Nieuwe Buren, Liesbeth en Nieuws van de Vereniging Ter Bevordering. https://www.graafflorisstraat.nl/?mailpoet_router&endpoint=view_in_browser&action=view&data=WzI3NSwiOWVjZDU1MTQ3N2U3IiwwLDAsMjQ4LDFd
Bekijk op Facebook
· Share
Share on Facebook Share on Twitter Share on Linked In Share by Email
View Comments
  • Likes: 2
  • Shares: 0
  • Comments: 0

geef commentaar

Graaf Florisstraat
10 maanden geleden
Graaf Florisstraat

Het TelegraafFloris Kerstnummer is uit met artikelen over mooie nieuwe initiatieven in de straat, de Kerst events die geweest zijn en nog gaan komen, een gesprek met straatgenoot en documentairemaakster Menna Laura Meijer, Nieuwe Buren, Liesbeth's column, Kids en last but not least...de Kersttips van de redactie.

www.graafflorisstraat.nl/?mailpoet_router&endpoint=view_in_browser&action=view&data=WzI1NiwiMTlmM... ... meerminder

Het TelegraafFloris Kerstnummer is uit met artikelen over mooie nieuwe initiatieven in de straat, de Kerst events die geweest zijn en nog gaan komen, een gesprek met straatgenoot en documentairemaakster Menna Laura Meijer, Nieuwe Buren, Liesbeths column, Kids en last but not least...de Kersttips van de redactie. https://www.graafflorisstraat.nl/?mailpoet_router&endpoint=view_in_browser&action=view&data=WzI1NiwiMTlmMjY2YzU4ZTU0IiwwLDAsMCwxXQ
Bekijk op Facebook
· Share
Share on Facebook Share on Twitter Share on Linked In Share by Email
View Comments
  • Likes: 3
  • Shares: 0
  • Comments: 0

geef commentaar

Graaf Florisstraat
12 maanden geleden
Graaf Florisstraat

Het TelegraafFloris Herfstnummer is er! Met Kids, Liesbeth, Een Zorgzame Straat, Nieuwe Buren, Wie Heeft De Kruk en de Eurobrouwers!

Veel leesplezier!

www.graafflorisstraat.nl/?mailpoet_router&endpoint=view_in_browser&action=view&data=WzI1MywiODA2N... ... meerminder

Het TelegraafFloris Herfstnummer is er! Met Kids, Liesbeth, Een Zorgzame Straat, Nieuwe Buren, Wie Heeft De Kruk en de Eurobrouwers! Veel leesplezier! https://www.graafflorisstraat.nl/?mailpoet_router&endpoint=view_in_browser&action=view&data=WzI1MywiODA2NzYyM2ViMTUzIiwwLDAsMCwxXQ
Bekijk op Facebook
· Share
Share on Facebook Share on Twitter Share on Linked In Share by Email
View Comments
  • Likes: 3
  • Shares: 0
  • Comments: 0

geef commentaar

Load more

Tags

88a (20) buurt (12) Café (7) Cinema (7) eten (17) festival (24) film (20) Floriscoop (22) Floris Kookt Voor (4) fotografie (6) Geveltuinen (13) Gluren bij de Buren (5) goede doelen (4) groen (13) groentestoep (8) Halloween (8) ik vertrek (7) indy (21) Kerst (11) kersttip (55) Kids in the Street (54) koken (8) Koken Bij Flo (39) kookclub (7) lekker (9) liesbeth (47) lokale helden (9) Middelland DEELt (7) Middellandse Straat (35) Midzomernacht (4) muziek (9) Nieuwe Buren (42) openbare ruimte (13) proeverij (9) recept (16) regentuinen (12) schilderen (4) Speeltuinen (5) stolpersteine (12) straat (6) taart (5) Vanouds (20) Verbouwing (4) vereniging (12) wedstrijd (8)

Nieuwsbrief ontvangen?

Redactie

Peter
Paul – techniek
Nina
Liesbeth
Katharina

Adres

Graaf Florisstraat 88a
Rotterdam
krant@graafflorisstraat.nl

  • Facebook
  • Instagram
  • Email me

Contact

Wil je meer weten, mail dan met:

  • floriscoop@graafflorisstraat.nl – voor de filmliefhebbers/specialisten
  • kokenalaflo@gmail.com – voor (ouders van) kook-enthousiaste kinderen van 7+
  • vereniging@graafflorisstraat.nl – vereniging ter bevordering
  • info@graafflorisstraat.nl – voor straatvragen
  • graafflorisveilig@gmail.com – voor veiligheid

© 2026 Graaf Florisstraat™

de eerste website met een eigen straat